Spierdijk wil er voor waken te negatief te zijn, `anders wordt het zo'n zuur afscheid van de UT.' Want, ze zal het toch missen. `Dit is de gezelligste verdieping van het gebouw en misschien wel van de UT', beweert ze in haar werkkamer in Ravelijn. `De mensen zijn hier op de UT ook aardig voor elkaar en dat is op sommige andere universiteiten wel anders.'
Toch gaat ze weg. De onzekerheid over de toekomst van haar leerstoel en het gebrek aan perspectief voor wat betreft haar eigen carrière wreken zich. Spierdijks relaas is niet bitter, maar ze is wel kritisch en kraakt harde noten.
De ophanden zijnde reorganisatie (`de zoveelste, heb ik begrepen') hangt Toegepaste Wiskunde als een zwaard van Damocles boven het hoofd. `Dat heeft natuurlijk gevolgen voor de sfeer. Iedereen heeft het erover. Zeker voor mensen die tegen de zestig lopen heeft het allerlei vervelende gevolgen. Gestimuleerd vrijwillig vertrek klinkt vriendelijker dan het is.'
De leerstoel statistiek moet bovendien worden `gefocusseerd'. `De huidige baas zit er nog wel even, maar wanneer hij vertrekt, komt er een andere hoogleraar die de richting `quality of service' moet gaan vormgeven.' Verbaasd: `Quality of service! Ik ben in m'n leven al op heel wat statistiekconferenties geweest, maar die term is daar nog nóóit ter sprake gekomen. Geen idee wat ze daarmee willen.'
Bovendien, zegt ze, speelt mee dat vrijwel alle onderzoek binnen de instituten moet plaatsvinden. `Wij zijn ondergebracht bij het CTIT, onder de noemer eProductivity. Wat heeft dat te maken met wat wij doen? Dat is schijnbaar niet belangrijk.'
Het moment dat ze definitief besloot naar een andere werkgever uit te zien, was na een bijeenkomst met EWI-decaan Ton Mouthaan en CTIT-directeur Peter Apers over de toekomst van het FELab, het Financial Engineering Laboratory. `We hadden dat goed voorbereid, veel werk besteed aan mooie sheets en een goed verhaal. Zelf hield ik een presentatie over het beleggingsbeleid van pensioenfondsen. Na afloop vroeg Apers opeens of we ons niet konden gaan specialiseren in crisismanagement.' Met een ongelovige blik in haar ogen, overdreven articulerend: `Crí-sis-ma-nage-ment. Dat was de druppel. Toen dacht ik: voordat het kaartenhuis in elkaar zakt, ben ik weg.'
Het is allemaal een centenkwestie, denkt ze. `Het is bijvoorbeeld nog onduidelijk of ik überhaupt word opgevolgd. Dat voelt alsof ze denken: weer een fte'tje minder.'
Ook speelde haar eigen carrièreperspectief een rol in haar besluit weg te gaan. Op de vraag wanneer ze een promotie tot universitair hoofddocent tegemoet kon zien, was steevast het antwoord: dat ligt eraan wanneer er een formatieplaats vrijkomt. `Dat is toch gek? Dat je carrière afhangt van anderen?'
Groningen biedt haar meer perspectief. Daar is ze de eerste van in totaal drie Rosalind Franklin Fellows, een tenure-traject voor vrouwelijk wetenschappelijk talent. Als Spierdijk aan de eisen voldoet, is ze over vijf jaar uhd en over tien jaar hoogleraar. Het programma werd speciaal in leven geroepen om het percentage vrouwen in de Groningse wetenschappelijke staf te doen toenemen. Spierdijk heeft er een tweeslachtig gevoel over. `Je wilt niet dat het idee overheerst dat je puur om je sekse bent aangenomen. Ik zal het daarom ook niet van de daken schreeuwen. Aan de andere kant, de emancipatie is al zó lang aan de gang en er is in die tijd zó weinig bereikt. Het is erg dat het moet, maar als je als universiteit een representatieve afspiegeling van de maatschappij wilt zijn en dat lukt niet langs de normale weg, dan moet je actie ondernemen. Voor de duidelijkheid: dat geldt niet alleen voor vrouwen, maar bijvoorbeeld ook voor allochtonen. Hoeveel Marokkaans-Nederlandse ud's zijn er hier? Nul komma nul.'
Je bent cum laude afgestudeerd in wiskunde en econometrie. In het bedrijfsleven een combinatie waarmee je goud geld kunt verdienen. Heb je ooit overwogen het in die richting te zoeken?
Ze lacht. `Als je naar je loonstrookje kijkt, denk je daar wel eens aan. Maar ik wil werk doen wat er toe doet. Lesgeven aan studenten is heel dankbaar, het zijn toch een soort kindjes van je. Dat is waar je het voor doet; daar kan geen salarisstrookje tegen op.'
Laura Spierdijk: `Het is toch gek dat je carrière van anderen afhangt?' (Foto: Arjan Reef)
