We spreken af voor het prestigieuze Hotel Palace aan de drukke Plaza de Cánovas del Castillo. Het is acht uur `s avonds en zijn werkdag zit er net op. `Typisch Spaans,' lacht-ie. `Laat beginnen en `s avonds langer door.' Direct huiswaarts keren na de gedane arbeid zit de Spanjaarden niet in het bloed. `Eerst naar de tapasbar wat eten en drinken. Dat gaat vaak de hele avond door. In Spanje leef je echt buitenshuis. Een heerlijk voordeel ten opzichte van Nederland waar het leven zich veelal thuis afspeelt. Het milde Spaanse weer werkt natuurlijk enorm mee.'
Onderweg wijst Ebbing op de lange rij wachtenden voor een kerk. `Spanjaarden gaan regelmatig naar de mis. Vooral tijdens religieuze feestdagen. Dan lopen ze ook in processies door de smalle straten van de stad. Mensen staan langs de kant te kijken. Een heus spektakel.'
Hoewel Ebbing zelf niet godsdienstig is, is het geloof hem niet onbekend. Zijn vader was priester en werd vanuit Nederland op missie gezonden naar Bolivia. `Op een gegeven moment nam mijn vader afstand van het priesterschap. Hij bleef daarna wel in Zuid-Amerika wonen, vond een baan bij Philips en werd verliefd op mijn moeder die daar ook werkte. Ik ben dus in Bolivia geboren en Spaans is zodoende mijn moedertaal.' Toch spreekt de alumnus nog een aardig woordje Nederlands. `Ik praat misschien wat langzaam, maar het lukt me redelijk de woorden en uitdrukkingen op te lepelen. Schrijven zal me meer moeite kosten,' geeft hij toe.
In de gezellige bar is nergens een stoel te bekennen. Madrilenen staan druk pratend en gebarend op elkaar geklit. Spaans temperament. Het is er warm en luidruchtig, de cerveza's vloeien en de hapjes vinden gretig aftrek. Verkreukelde servetten liggen bezaaid op de vloer. Dat hoort zo, laat Ebbing weten. `In een tapasbar gooi je alle rommel op de grond.' Achter in de toko leidt een trappetje naar een wat rustiger zitgedeelte. Met de menukaart in de hand vertelt Ebbing over zijn ervaringen in Nederland, zijn studie en over zijn werk in Madrid.
`Een achterneef van me studeerde chemische technologie aan de UT. Hij vertelde goede verhalen over deze studie en ik raakte nieuwsgierig. Tijdens een familiebezoek in Nederland ben ik eens gaan rondkijken op de UT. De campus met de studentenwoningen, het groen en de bossen sprak me bijzonder aan. Het leek me wel wat om daar te studeren.' En zo gebeurde.
Op zijn achttiende vertrok Ebbing naar Nederland, we schrijven 1989. Het eerste halfjaar verbleef hij bij familie in `s-Heerenberg. `Om de Nederlandse taal binnen zes maanden onder de knie te krijgen, volgde ik vakken op de middelbare school. Dat was ook mijn eerste échte ervaring met de Nederlandse cultuur. In hartje winter, ingepakt met muts, handschoenen en sjaal op de fiets naar school. Vijftien kilometer! Dat scheen heel normaal te zijn.'
Ebbing haalde vervolgens de verplichte taaltoets om als buitenlandse student een studie als chemische technologie te kunnen volgen. Terugblikkend: `Het niveau van die taaltest was eigenlijk te laag. Met een dagelijkse woordenschat als brood, kaas en boter kun je namelijk nog geen academisch Nederlands.' De taal werd Ebbings grootste struikelblok. `Het was dubbel werk voor mij. Ik moest de taal van de scheikunde leren én Nederlands.'
Het lukte de nieuwkomer niet binnen één jaar zijn de propedeuse te halen. `Ik overwoog nog een overstap naar het hbo, maar besloot er toch voor te gaan. Met de neus in de boeken en even geen feestjes meer.' Het werkte. Ebbing haalde zijn tentamens. `Tijdens het vierde jaar verschoof mijn aandacht naar de organische chemie. Ik was een beetje technologie-moe geworden en vond dit een zeer interessante en leuke richting. Het gaat over de bouwsteen van ons leven: koolstof. Daar wilde ik op afstuderen. Maar eerst wachtte nog een stage in Madrid waar ik aan dezelfde moleculaire dingen knutselde als op de UT.'
Na de stage studeerde Ebbing af en besloot een proefschrift over organische chemie te schrijven. `Op de UT was destijds geen plek meer; in Madrid wel. In 1995 zei ik Hengelo vaarwel en begon aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven.' De promovendus haalde zijn sociale leven dubbel en dwars in. Maakte lange weekenden en genoot van de levendigheid in de Spaanse hoofdstad. `Ik had een beurs, woonde op kamers en leidde een heerlijk bestaan. Zes jaar later was ik klaar met mijn proefschrift en kort daarna ontving ik een telefoontje van PharmaMar. Men zocht een procesingenieur.'
PharmaMar, opgericht in 1986, is een biofarmaceutisch bedrijf dat medicijnen ontwikkelt en produceert ter bestrijding van kanker. PharmaMar - de naam zegt het al - haalt de grondstoffen voor haar producten uit zee. `Zoals koralen, schelpen en planten. Daar maken we preparaten van en onderzoeken of die geschikt kunnen zijn als medicijn. Valt een test positief uit, dan kijken we hoe het zeeorgaan moleculair in elkaar steekt en proberen dat met chemische reacties na te maken. Vervolgens testen we deze medicijnstoffen op dieren. Doel is uiteindelijk steeds om het medicijn op mensen te testen.'
Ebbing werkte tot 2003 als procesingenieur aan de technologietransfer van PharmaMar naar andere, grote bedrijven. `Wij zijn een relatief klein bedrijf. Vinden we een geschikt zeeorgaan, dan laten we de chemische reacties uitvoeren bij grotere firma's. Tegenwoordig werk ik als hoofd van de productie en beheer ik de productie van de active pharmaceutical ingredients. We hebben op dit gebied enkele onderzoeken lopen die veelbelovend zijn. Dat trekt me ook het meeste aan in mijn werk: stoffen maken voor het leven.'
Maurits Ebbing: `Madrid is een heerlijke, dynamische stad.'
