Zeven jaar lang stond hij UT-studenten met raad en daad terzijde. Maar het zit er op voor decaan Saïd Benayad. Maandag begint hij aan zijn nieuwe functie als bestuurssecretaris bij de Hogeschool INHOLLAND op de locatie Amsterdam-Diemen. Een terugblik.
`Het wordt eerst heen en weer pendelen hoor,' steekt de vrolijke Benayad (36) van wal. `Met mijn gezin blijf ik voorlopig in Haaksbergen wonen. Mijn vrouw heeft hier een goede baan, onze dochter gaat hier naar de crèche en we hebben net een koophuis. Dat geven we niet zomaar op.'
In 1994 verhuisde Benayad van Zaandam naar Twente voor de studie technische bedrijfskunde. Vier jaar later ging hij naast zijn studie als plaatsvervangend hoofd bij de Centrale Studentenadministratie van de UT aan de slag. Het jaar erop switchte hij naar de baan van studentendecaan en tussen de werkzaamheden door studeerde hij in 2002 af.
Kort na zijn aanstelling als studentendecaan ontvouwde Benayad in deze krant zijn ambities. Die waren groot. `Ik aas op de plek van rector magnificus,' zei hij toen. Nu geeft hij lachend toe dat-ie dat in een naïeve bui heeft gezegd. `Maar,' zegt Benayad, `bestuurlijke ambities heb ik nog steeds. Dat blijkt wel uit mijn carrièremove. Ik heb altijd laten doorschemeren dat ik grote aspiraties heb, maar bij de UT deden zich geen groeimogelijkheden voor. Ik ben een leidersfiguur. Als je mijn cv erbij pakt, zie je dat ik in mijn nevenfuncties doorgaans een voorzittersrol bekleed. Ik trek graag de kar. Dat zit nu eenmaal in me en dat mis ik in mijn huidige functie. Daarom ben ik extern gaan rondkijken. Dat was overigens best een grote stap. Ik heb me hier namelijk altijd thuis gevoeld. Een mooie werkomgeving, leuke collega's, leuke studenten en afwisselend werk.'
Na zijn aanstelling in 1999 had de studentendecaan twee main jobs voor ogen: meer buitenlandse studenten aantrekken en het realiseren van een beter emancipatiebeleid. `Die eerste taak is vervallen met de komst van het Admission Office dat, als onderdeel van het International Office, de toelating van internationale studenten coördineert. Met het emancipatiebeleid, nu diversiteitbeleid genoemd, bemoeide ik me vaak. Ik stoorde me aan de matige ontwikkelingen op dit gebied. De UT kan veel beter. Dat vond ik zeven jaar geleden en nu nog steeds. De UT loopt niet voorop als het gaat om emancipatie van allochtonen, vrouwen of studenten met een handicap. Een gemiste kans. Oorzaak? Een kip en ei verhaal. De één wil pas beleid maken zodra de doelgroep echt zichtbaar aanwezig is. De ander vindt dat er hoe dan ook een progressief diversiteitbeleid moet komen zodat de genoemde doelgroepen de UT juist weten te vinden.'
Van de afgelopen zeven jaar herinnert Benayad zich de bezuinigingsronde in het collegejaar 2003/2004 nog goed. `Die had vooral betrekking op de diensten. Maar zelfs onder deze omstandigheden werd gezegd dat de studentendecanen wel wat extra mochten hebben. Een fijne opsteker was dat. We kregen meer ruimte door een herschikking van onze taken. Ik werd voorzitter van het Landelijk Beraad Studentendecanen: een groep collega-decanen uit heel Nederland die de plannen van staatssecretaris Mark Rutte op de voet volgt. Wij vragen ons af wat de gevolgen hiervan zijn voor de student en leggen onze visie voor aan de Tweede Kamer.'
Ook was Benayad enkele jaren voorzitter van de Islamitische Scholen Besturen Organisatie, de koepelorganisatie voor moslimscholen in Nederland. Op de UT fungeerde de studentendecaan als woordvoerder van de moslimgemeenschap. `Namens hen lobbyde en onderhandelde ik over de komst van een centrale gebedsruimte. Uiteindelijk, na twee jaar, kregen we de huidige ruimte in de Vrijhof toegewezen.'
Wat Benayad zeker gaat missen zijn de leuke, individuele contacten met studenten. `Ik kan je niet zeggen hoe goed het me doet wanneer er een glimlach op het gezicht van een student verschijnt nadat we samen een probleem hebben aangepakt. Dat is fantastisch. Studenten zijn ook enorm verschillend. De één ontvouwt dolenthousiast grootse plannen, terwijl de ander gebukt gaat onder het studentenleven. En soms voel ik me net een huisarts; ik bespreek met studenten hun problemen en bied hen hulp. Wat me verder bij zal blijven is het ontstaan van DISC en de Student Union. Ook de vuurwerkramp met alle gevolgen van dien voor de getroffen studenten blijft in mijn geheugen gegrift. En natuurlijk de UT als werkomgeving. Het lijkt soms net Center Parcs.'
Saïd Benayad: `De UT loopt niet voorop als het gaat om emancipatie.' (Foto: Maurits Diephuis)
