Koninklijk
`Wat voor schoenen heeft Máxima aan?'
`Ze is veel dunner dan op tv!'
`Irene wordt ook oud, hè?'
`Die Willem is een aardige kerel. Zo gewoon gebleven.'
`Margriet blijft toch de mooiste zus, wat jij?'
Het was best even leuk, dat royalty watchen, de vrijdag voor Koninginnedag, de dag dat Pieter van Vollenhoven officieel zijn ambt aanvaardde. Zo'n oratie wordt meteen een stuk aantrekkelijker met een aanzienlijk deel van de koninklijke familie op de voorste rij.
Sommige genodigden uit de UT-gelederen stelden zich nonchalant op (tss, wat kan mij die kouwe drukte schelen), anderen wezen ongegeneerd de diverse familieleden aan en wisten zelfs inside informatie aan te dragen. `Nee, Anita, de vrouw van Pieter Christiaan die komt niet, die is ziek. Griepje.'
Na afloop van de rede werd er driftig gerecipieerd in de Waaier. Iedereen sloot aan in de rij om de nieuwbakken professor krachtig de hand te schudden en stoomde daarna door richting Bea en Máxima. Maar ja, hoe doe je dat, qua protocol? Mag je de majesteit zomaar aanspreken? Moet je geïntroduceerd worden? Menigeen maakte omtrekkende bewegingen rondom de hoogheden in de hoop losjes in het gesprek te worden betrokken. Dat gecirkel was mooi te volgen vanaf de tweede verdieping.
Maar ach, ook zonder persoonlijk praatje was de receptie zeer de moeite waard. Thuis konden we immers zeggen dat we geborreld hadden met prinsen en prinsessen. Dat we van hetzelfde dienblad hapjes hadden genomen als de koningin. En dat Pieter van Vollenhoven nu een soort collega van ons is.
Daags na de oratie zagen we de familie kleumend door Zeewolde en Almere struinen.
Het leken oude bekenden.
Hooi
Steeds meer Nederlanders lijden aan hooikoorts, zo lijkt het wel. Binnen onze unit slaat deze seizoensgebonden aandoening werkelijk genadeloos toe. Was het maar weer winter. Elke dag komt er wel een collega binnen met rooie ogen, een aan flarden gesnoten neus, piepende luchtwegen en een kreunend lijf. Echte bikkels zijn het dat ze er weer staan, maar er zijn grenzen.
Al die unitcollega's beschikken over bizar gedetailleerde informatie over grassen en bomen. Ze zoeken steun bij elkaar op praatgroepen. `De berk bloeit dit voorjaar lang door', roepen ze zorgelijk. Of: `Heb jij al last van de zuring?' `Nee, ik ben meer allergisch voor helmgras, maar dat is pas in juni.' Ze kijken ook trouw naar het gedetailleerde pollennieuwsbericht van de Vlaamse televisie. Daar begrijpen ze tenminste wat je als patiënt/ kijker iedere dag weer moet doormaken. We kijken er nu allemaal naar, stukje loyaliteit.
Het schijnt ook dat die pollen je naadloos weten te vinden, ze herkennen je. Ze ruiken je, net als een hond. Ze waaien gewoon ongevraagd bij je binnen! Staan we voor een stoplicht, dan staat er ook altijd wel ergens een berk op de loer. En ga je op interview dan check je eerst je omgeving op stuifmeelkorrels en ander gepluis. Is er dan geen remedie, behalve die pillen, snuifjes en drankjes? Ja, kappen met al die bomen, te beginnen op de campus. Van Ast, zet de bijl in die bast!
