Uit het lood

| Redactie

Problemen hoeven vaak niet te worden opgelost om te verdwijnen. Acceptatie blijkt voldoende. Denk maar aan ons slankheidsideaal. Nog maar een paar jaar geleden voorspelden deskundigen grote psychische problemen bij vooral meisje met een kilootje te veel. Zelfmoord werd gevreesd. Maar het liep anders. De luxe mocht getoond. Geen meisje voelt zich vandaag nog te dik voor naveltruitjes die voorheen alleen door aerobicjuffen werden gedragen. En terecht. Want wie zichzelf accepteert met de blijheid van een Erica Terpstra leeft veel gelukkiger dan wie zich van weegschaal naar weegschaal lijnt. De foto op de voorpagina van vorige week past in deze mode. Het onderschrift rept van een op het oog sportieve heer, waar diezelf­de figuur voorheen nog als vetklep zou zijn weggezet. (Nu maar hopen dat hij dit niet leest.)

Mode

Ons vreemdelingenprobleem hebben we op dezelfde efficiënte wijze weggeaccepteerd. Dacht ik tot voor kort nog dat Nawijn en Verdonk electo­rale vergissinkjes waren die bij volgende verkiezingen zouden worden gecorrigeerd, inmiddels weet ik beter. Wij zijn gewoon een intolerant xenofoob klootjesvolk. En daar schamen we ons dus niet meer voor. Nee, we zijn er trots op. Lees de ingezonden brieven rubrieken. Lees de internet­fora. Dan is duidelijk dat Nawijn en Verdonk volksvertegenwoordi­gers in de ware betekenis van het woord zijn.

Bij volgende verkiezingen zal dit thema dan ook niet meer spelen. Elke partij die de stem van ons intolerante xenofobe klootjesvolk wil, zal beloven en doen wat ons intolerante xenofobe klootjesvolk wil. Dat is zowel links als rechts begrepen. Ze verpakken het weliswaar verschillend, maar het is bij allemaal hetzelfde. Zo gaat dat in een democratie. We zijn geseculari­seerd, dus met naastenliefde, eerste stenen en al die andere bullshit hebben we geen fuck meer te maken. De enige partij die dat nog niet doorheeft is de Christenunie. Ze zullen er misschien twee zetels aan over­houden van een stel sukkels op de Veluwe. Die lopen altijd vijftig jaar achter de mode aan.

Nee, het komende verkiezingsthema wordt de vergrijzing. Daarover zijn we tenminste nog verdeeld. De inleidende beschietingen zijn al begon­nen. Het wordt een waar generatieconflict. Een beetje vergelijkbaar met de jaren zestig. Alleen zijn de opstandige jongeren van toen de weerbarstige ouderen van nu. En helaas nog steeds in de meerderheid. Steeds meer hongerige bejaarde bekkies die door steeds minder jonge handen moeten worden gevoed. Ach, als we niks doen wordt de spoeling vanzelf dunner. En wie weet, is dun dan weer de mode.

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.