Meijer vindt het vreemd dat er weer een reorganisatie van de diensten op stapel staat. `Drie jaar geleden verzekerde het CvB ons dat de universiteit - na de eerste reorganisatie - beschikte over een optimale organisatie van de dienstverlening waarmee we vele jaren verder konden. Wat is er mis gegaan met die doelstellingen? Heeft het financieel te weinig opgeleverd? Ik herinner me dat er toen is afgesproken dat vervolgens het primaire proces eventuele tekorten zelf zou moeten opvangen. En wat zie je: precies het omgekeerde. Een fatsoenlijke evaluatie van de vorige operatie ontbreekt, maar men stelt zich wel ten doel om de hele zaak binnen een half jaar te reorganiseren.'
Hij vervolgt: `Omdat het college zonder evaluaties conclusies trekt, voel ik me vrij om dat ook te doen. De `winst' in fte's van de vorige reorganisatie is door meer uitbesteding en extra bekostiging van nieuwe dienstverlening voor een flink deel weggespoeld.'
Om zonder overleg met de diensten juist in die sector te bezuinigen neigt naar `bestuurlijke gemakzucht', vindt Meijer. `Het college en het universitair managementteam hebben de financiële tekorten en de instabiliteit van het verdeelmodel veel te lang aangezien en zien nu geen andere uitweg dan opnieuw op de dienstverlening te bezuinigen. Sturen op doelmatigheid en, waar mogelijk, uniformiteit kost meer bestuurlijke energie en vaardigheid. Maar dat is wel effectiever dan het voortdurend veranderen van de organisatievorm. Want daar gaat het in feite om.'
Het bevreemdt Meijer dat het college de beleidsondersteuning nu weer wil centraliseren. `Bij de vorige reorganisatie werden de beleidsmedewerkers zo veel mogelijk bij de ondersteunende diensten (ITBE, DiSC,FB) en de stafdiensten (PAO, FEZ) ondergebracht', legt hij uit. `De UR wist toen te voorkomen dat een aantal centrale beleidsmedewerkers ook nog naar de diensten werd verplaatst. Nu moeten die mensen weer in een centrale beleidsondersteuning, direct onder het college worden ondergebracht. Dat geldt overigens weer niet voor de beleidsmedewerkers in de diensten PAO en FEZ.' Dat laatste is niet erg consequent, vindt hij. `Dit soort bestuurlijke keuzes geeft voeding aan het vermoeden dat de opstellers van het stuk hun eigen toko - waar best wat op aan te merken is - weer goed hebben verdedigd.'
Meijer zegt begaan te zijn met het lot van de betrokkenen die weer geconfronteerd worden met een reorganisatie. `Ze krijgen als randvoorwaarde een bezuinigingsbedrag opgelegd zonder dat het college kwantificeert in welke werkgebieden van de onderwijs- en ict-ondersteuning de miljoenen `opgehaald' kunnen worden. Dat `gedwongen ontslagen niet worden uitgesloten' is de obligate toevoeging uit het woordenboek van de krachtdadige manager.'
Het enige onderdeel van het plan waar Meijer over te spreken is, is de centralisering van de kwaliteitszorg voor het onderwijs. `Dat wordt ook volgens de Universiteitsraad de hoogste tijd.'
Zijn eerste reactie op de discussienota was: nee, niet weer, hè. `Het is de derde algemene dienstverleningsreorganisatie in zeven jaar. Het begint er op te lijken dat elk college zijn eigen organisatie wil vormgeven via een reorganisatie. En het is zeer modieus in universiteitenland om te bezuinigen op de dienstverlening.'
Dick Meijer: …heeft de vorige reorganisatie te weinig opgeleverd?... (Foto: Maurits Diephuis)
