De geheime observatiepost die Heleen van der Veen in de buurt van Langezijds neerzette is, logisch, moeilijk te vinden. Het in schutkleuren geschilderde hokje biedt net plaats aan één persoon die door middel van een ingebouwde verrekijker nietsvermoedende voorbijgangers bespioneert. De AKI-student vraagt zich af of je door louter objectieve observaties de meest veelbelovende chemiestudent zou kunnen selecteren. `Ik noteer op lijsten wie ik allemaal voorbij zie komen. Tot nu toe valt op dat chemiestudenten veel rugzakken en windjacks dragen en onopvallende donkere schoenen.' Heleen raakte geïnspireerd door de discussie rondom selectie aan de poort. `Waar baseren we ons eigenlijk op, vroeg ik me af. Kun je mensen zomaar in hokjes stoppen? Zomaar een oordeel vellen over iemand's capaciteiten?'
De opdracht die de negen AKI-studenten meekregen was: onderzoek de UT. De studenten van de kunstacademie en de universiteit delen een campus, maar wie zijn die buren eigenlijk? De kunstenaars in spe lieten zich leiden door het onderzoek op het UT-terrein, maar ook door studenten en medewerkers van de UT. De intentie van het project: wisselwerking realiseren tussen beeldend en technisch onderzoek en kunst dichter bij de alledaagse realiteit van de UT brengen. Vorige week donderdag werd de tentoonstelling officieel geopend en daaraan voorafgaand waren alle kunstenaars bij hun project aanwezig voor tekst en uitleg.
Het werk van Martijn Mossing Holsteijn staat tegenover het Hogedruklab. `Ik ben erg geboeid door het begrip hoge druk, maar ik interpreteer het meer als druk op mensen, als sociale druk. Ik heb geprobeerd het technische en het sociale bij elkaar te brengen in een science-fictionachtige omgeving.' Martijn bouwde een `drukcel' die bediend kan worden door middel van fietspompen aan de buitenkant, de slangen komen uit aan de binnenkant. `Degene die binnen is ervaart meteen een beklemmend gevoel. Ongemakkelijk en surrealistisch.' Volgens Martijn is de tentoonstelling een goed middel om AKI- en UT-studenten nader tot elkaar te brengen. `Toen ik dit aan het opbouwen was, kreeg ik al veel reacties van UT-studenten.'
Tegenover zijn drukcel staat het zogenoemde vacuümlab, een gezamenlijk project van de negen studenten met `niets' als inspiratiebron. Martijn: `Hier gaat het juist om weinig druk, om leegte. Om beelden die niet meer binnenkomen, de murw geworden maatschappij.'
Een heel ander kunstwerk is dat van Marianne de Bakker in de Bastille. Zij wil ontmoetingen tussen UT en AKI makkelijker maken en ontwierp daartoe een warm bad. Onder het motto `doe de Utaki', wordt de campuspopulatie aangemoedigd om samen met een onbekende in de harige kuip te springen en elkaar zo beter te leren kennen.
Een eindje verderop is er geen warm bad voor Martin Oostenrijk. Hij staat in de vijver achter de Westhorst tot zijn middel in het water. `Ik heb me laten inspireren door de geluidsproeven in de windtunnel hier op de campus, en een proefopstelling gemaakt over de relatie tussen geluid en beweging', vertelt hij. Met zijn drijvende object, waarbij de geluidsbronnen met hoge snelheden rond een as draaien en zwiepen, wil hij verschillende geluidseffecten in kaart brengen. Helaas is er bij de tewaterlating iets misgegaan zodat een demonstratie even niet mogelijk is. Met modderige schoenen en een natte broek klimt Martin weer aan wal. `Zo, ik ben helemaal klaar voor de opening', grijnst hij.
Wie de volledige expositie (negen kunstwerken) wil bekijken, kan een routebeschrijving halen bij Charlie.
Martijn Mossing Holesteijn voor zijn drukcel.
Vacuümlab, geinspireerd door `niets'
Heleen van der Veen observeert
Dit warme bad is eigenlijk voor twee personen bedoeld.
Martin Oostenrijk liet zich inspireren door de windtunnel
