Over en sluiten, column
Chuck Berry, de grote rock-'n-rollheld, wie kent hem niet, kreeg ooit van zijn meest trouwe discipel, Rolling Stones-gitarist Keith Richards (wie kent hem niet), een jubileumconcert aangeboden. Berry, de man van Roll over Beethoven, Little queenie, Brown eyed handsome man en ander moois, raffelde zijn gigs de laatste jaren af, en dat stak Richards. Dus stelde hij een topklassebegeleidingsband samen en repeteerde met de oude vos tot ze samen een ons wogen. Riffje hier, achtergrondkoortje daar, vier tellen vooraf - mister Duckwalk klonk weer als een new pair of shiny shoes. Maar eenmaal op het podium stak Chuck the duck zijn linkerwijsvinger in de lucht, keek over zijn schouder naar de band, en riep: 'Wing it boys!' Twee weken repeteren overboord. Met één vinger.
