Over en Sluiten, Column
Nog twintig minuten. Je zit op je knieën tussen je zogenaamde 'open archief' dat zojuist als een lawine uit de houten behuizing van je linker en rechter bureaukastjes is komen lazeren. De berg papier is zo amorf als-ie groot is: krantenknipsels, gecopieerde aantekeningen, kerst- en nieuwjaarskaarten, brieven, bankafschriften, aanmaningen, adreswijzigingen, facturen, propedeuse- en doctoraalbullen, inschrijvingsbewijzen, campuskaarten, loonstroken. De stapels óp het bureau, de ingekomen post van de laatste maanden, heb je reeds als een razende doorspit - daar zat-ie niet tussen. Dus begin je zacht neuriënd aan de berg voor je: elk briefkaartje, elk ansichtje glijdt door je vingers, aan ieder paperasje wordt even geschud, tot je zeker weet: dat stembiljet vind ik niet meer terug in dit leven. De lokalen sluiten, Maurice laat zijn Hond voor de laatste keer uit, jij begint verslagen met de berging van je archief. De Provinciale Statenverkiezingen van 1999 keren nooit weerom.
