 |
| Alice Vissers en Martin Schepers: `Het eerste stuk is het zwaarst'. (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
`Het was een impuls. Ik zag het in de krant staan en het leek me direct een mooie uitdaging', vertelt Alice, secretaresse van de leerstoel Human Media Interaction bij EWI. `Ik heb ook wel eens een halve marathon gelopen en een keer een kwart triatlon gedaan. Misschien is dit wel de laatste kans om een echte berg op te fietsen,' zegt ze en kijkt naar Martin: `Jij bent nog jong, dus jij kunt nog zo vaak als je wilt.' Martin: `Ik ben nu vijf jaar aan het wielrennen, maar heb geen enkele bergervaring. Natuurlijk heb ik altijd al eens een bekende top willen beklimmen en nu tipte een vriend me over de reis van Tubantia.' Martin promoveert bij de vakgroep biomedische signalen en systemen (faculteit EWI). Met 432 andere lezers van Tubantia volgen Martin en Alice vier clinics van oud-wielrenner Hennie Kuiper, die zelf twee keer de Alpe d'Huez won, in de Tour. Vrijdag 23 mei is de dag dat ze met zijn allen omhoog gaan. `We hebben Bedwing de Alpe d'Huez gekregen', laat Alice het informatieboekje zien. `Daarin staan de trainingsschema's, we hadden daar vorige week mee moeten beginnen.' Zelf zit ze al tweeënhalf jaar op de fiets, maar nooit in de bergen. `Dat lijkt me wel heel bijzonder, het is ook iets wat je hier niet kunt trainen. Ze raden ons aan om toertochten te gaan rijden. Ik ben zelf van plan een tocht mee te doen rond Teckenburg in de buurt van Osnabruck. Daar zijn meer heuvels.'
En de Tankenberg? Martin: `Die kan je een paar keer met een zwaar verzet op fietsen, maar het is natuurlijk geen echte col.' De duurtraining is voor het tweetal de basis en verder proberen ze meer kracht te ontwikkelen door bijvoorbeeld af en toe een zwaarder verzet te trappen of stukken met één been te fietsen. Normaal druk je alleen tegen de pedalen, maar we leren nu ook om het pedaal omhoog te trekken.'
Volgens Martin gaan de deelnemers met heel verschillende intenties de berg op. `De een gaat voor een snelle tijd en de ander stopt bij iedere bocht voor een foto. De twee UT'ers willen sowieso in een ruk door naar boven rijden. Niks afstappen dus. Martin: `Maar wat de tijd wordt? De snelsten doen het geloof ik binnen het uur. Ik richt me op anderhalf uur, maar ik weet niet of dat haalbaar is.'
`Anderhalf uur is voor mij te hoog gegrepen, maar binnen twee uur moet te doen zijn.', reageert Alice voorzichtig. `Ik heb geen flauw idee wat een reële tijd is. Stiekem hoop ik natuurlijk wel op anderhalf uur, maar dat durf ik niet hardop te zeggen. Misschien dat ik mijn richttijd tijdens de trainingen nog bijstel.'
`Ik zie het meest op tegen het begin, want de eerste vier haarspeldbochten zijn het zwaarst', weet Martin. Dat klopt, tot het dorpje Garde is het afzien, daarna wordt het ietsjes beter. `Dat eerste stuk moet je goed zien door te komen, maar je moet ook weer niet boven je kracht rijden, want je hebt dan geen tijd om te herstellen. Je kunt in de bergen niet even de benen stilhouden, want dan ga je achteruit. Ik heb gehoord dat als je na bocht zeventien nog goed zit, je het gaat halen.'
`Ja?', vraagt Alice hoopvol. `Ik denk dat ik van bocht naar bocht ga fietsen. Op het eind komt nog een stuk van 11,5 procent, dat zal zwaar zijn. Maar hopelijk staat daar zoveel publiek dat je nog wat extra krachten krijgt. Bovendien, als ik twintig bochten heb gehad, dan haal ik die 21ste ook. Al is het op mijn tandvlees.'
En daarna? Tussen de aankomst bergop en de terugreis staat in het programma een vrije dag. Kunnen Martin en Alice lekker met de benen omhoog genieten van het uitzicht. Of niet? Martin: `Als ik de kracht heb, ga ik proberen de Col du Télégraphe en de Col du Galibier er bij te fietsen. Die liggen daar vlakbij.' Alice knikt. `Misschien doe ik dat ook wel, als ik er toch ben.'
Richttijd een uur
Vlak voor het ter perse gaan van deze editie meldde ook TCW-student John Rensink (25) zich bij de redactie als deelnemer aan de Alpe d'Huez-expeditie. Een jaar geleden zette hij daar nog een tijd neer van 1 uur 27 minuten en 57 seconden, maar nu ligt zijn richttijd aanmerkelijk scherper. `Vorig jaar kon ik slechts vijf weken trainen omdat ik tijdens het voetballen mijn beide enkelbanden had gescheurd. Nu ben ik sinds december fanatiek aan het spinnen en wielrennen, en ik heb een goede racefiets aangeschaft. Hopelijk is het goed weer, misschien kom ik dan in een uur boven.'
