 |
| Nicolet Steemers, schrijfster van literaire thrillers, was deze week te gast op het Boekenbal. Foto Gijs van Ouwerkerk. |
Op het moment dat ik aanstalten maakte om een hormoonspiraaltje in de baarmoeder van een jonge patiënte aan te brengen, ging de telefoon. Het geluid bereikte mijn oor zoals alle zintuiglijke ervaringen me de afgelopen maanden bereikten: omfloerst, vanuit een ander melkwegstelsel. Langzaam trok ik mijn hand met de eendenbek terug. `Neem me niet kwalijk,' zei ik tegen het meisje op de behandeltafel. `Het kan een spoedgeval zijn. Ik ben zo terug.' Onderweg naar de spreekkamer trok ik de rubberen handschoenen uit. `Heleen', riep Friso al voordat ik mijn naam uit kon spreken. 'Ik weet niet wat je aan het doen bent, maar ga even zitten.' Daar was het dan, het bericht dat aan alles een einde zou maken. Aan de onzekerheid, maar ook aan de hoop. Ik tastte naar de armleuningen van mijn bureaustoel en liet me zakken. De stem van mijn ex-man klonk alsof iemand zijn strottenhoofd dichtkneep. `Mila is terecht.'
Het zijn de eerste regels van Steemers nieuwste boek Zachte Heelmeesters, een spannende psychologische thriller over huisarts Heleen wier tienerdochter Mila op een zomeravond spoorloos verdwijnt. Als het meisje op een middag in september ondervoed wordt aangetroffen op een bankje in het park, lijkt de ergste nachtmerrie voorbij. Maar niets blijkt minder waar.
`Hoe vond je het boek?', vraagt Steemers als we maandagmorgen een plekje zoeken in het Theatercafé van de Vrijhof. Spannend dus. Ze glimlacht. Voorzien van een kopje thee vertelt ze dat Zachte Heelmeesters inmiddels aan de tweede druk toe is. `Er zijn nu zo'n 3000 exemplaren verkocht en de recensies zijn beter dan die van mijn debuutroman. Daar werden zo'n 5000 stuks van verkocht.' Dat is nog niet veel, geeft ze toe. Ter vergelijking, van het nieuwste boek van Simone van der Vlugt zijn direct 100.000 stuks gedrukt. `Dat is wel andere koek, ja.' Net bij de campusboekhandel heeft Steemers nog even gekeken of Zachte heelmeesters in de schappen lag. `Niet dus, boekhandel Broekhuis heeft er niet zoveel van ingekocht.' Wel mag ze morgenavond (afgelopen dinsdag, red.) naar het prominente Boekenbal. Toch een hele eer als je daarvoor een uitnodiging ontvangt, vindt Steemers. Immers, op dat bal loopt wel de top van schrijvend Nederland rond. `Het schijnt écht een feestje te worden, dus ik ben heel benieuwd.'
Steemers woont tegenwoordig in Groenlo, maar trok begin jaren tachtig in bij haar toenmalige vriendje op de campus. `Dat ging al snel uit, maar op de campus ben ik wel blijven wonen. Het beviel me daar wel, het was een prettige omgeving.' Ze studeerde destijds niet op de UT. `Ik volgde aan het conservatorium een studie klassieke gitaar. Later heb ik nog wel, heel kort, een deeltijdstudie toegepaste onderwijskunde gedaan. Maar dat viel slecht te combineren met mijn gezin.'
Ze wist al jong dat het `of journalistiek of het conservatorium' moest worden. `Het werd het conservatorium, maar schrijven wilde ik ook graag. Bovendien was er geen werk op muziekgebied. Toen ben ik begonnen als freelancejournalist met het schrijven van muziek- en theater recensies voor de Twentsche Courant Tubantia en dat doe ik nu nog steeds.'
`Schrijven vind ik vooral heel leuk. Ik wilde op een gegeven moment graag van mijn verslaggeverstijl af. Korte verhalen schreef ik al langer, maar die sloegen niet aan bij het grotere publiek. Daarvoor moest ik toch echt een boek schrijven, adviseerde mijn uitgever. Uiteindelijk slaagde ik daarin, al heb ik er lang tegenaan gehikt. In mei 2006 kwam het Hart en de Moordkuil uit.'
Steemers vindt dat een verhaal `een spanningsboog' moet hebben. Het schrijven ervan zegt ze niet moeilijk te vinden, het bedenken van een passend plot wel. `Een verhaal moet niet als een nachtkaars uitgaan. Ik vind dat het ergens over moet gaan, bovendien moet je als lezer kunnen meeleven met de personages in het boek. Een plot moet dus wel deugen.' Overigens komt die bij Steemers altijd pas gaandeweg het schrijven van een boek. `Ik heb dat dus niet van te voren al in mijn hoofd.'
Het idee voor het schrijven van Zachte heelmeesters kwam bovendrijven toen de ontsnapping van de Oostenrijkse Natascha Kamphues bekend werd in de media. Het viel de schrijfster op dat `iedereen een mening had' over de persoonlijkheid van de Oostenrijkse tiener. `Mensen vonden vooral dat ze labiel en zwak was. Terwijl ik juist denk dat het om een heel sterk meisje gaat. Anders kun je zo'n jarenlange ontvoering toch niet doorstaan? Dat intrigeerde me.'
In eerste instantie wilde Steemers dan ook vanuit `het ontvoerde meisje' haar nieuwe boek schrijven. `Maar dat lukte me niet, zo'n gebeurtenis is té ingrijpend om me erin te kunnen plaatsen. Daarom besloot ik vanuit het perspectief van de moeder te schrijven.'
Het resultaat mag er zijn. Zachte heelmeesters heeft, zoals gezegd, al lovende recensies ontvangen. De Volkskrant noemt het boek een `psychologisch sterk verhaal' en op ConceptCircuit.nl valt te lezen dat `het onmogelijk is om het boek weg te leggen. Je wordt vanzelf naar de ontknoping toegezogen'.
Deze week is de Boekenweek begonnen. Steemers bewondert de schrijver van het Boekenweekgeschenk, Bernlef. Al heeft ze niet veel met het thema `ouderdom'. `Ik hou niet van thema's, dat is zo opgelegd.' In een interview met het Volkskrant Magazine zei Bernlef dat het eigenlijk in het leven draait om twee zaken `de liefde en de dood, de rest is franje'. Steemers: `Daar ben ik het wel mee eens. In feite gaan alle goede boeken daarover.' Misschien dat ze Bernlef op het Boekenbal ontmoet. `Ik ga in ieder geval wel mijn best doen om heel veel mensen te spreken. Vooral Renate Dorrestein wil ik zeggen hoezeer ik haar bewonder. Zij schrijft gevoelens op, zonder ze te benoemen. Tim Krabbé kan dat ook goed.' En dat is dan ook precies haar ambitie, de kunst van het weglaten. `Het oproepen van een wereld, zonder het te benoemen.'
Steemers heeft inmiddels de smaak te pakken gekregen. In het najaar verschijnt haar derde boek, waar nu nog hard aan wordt gewerkt. Veel kan ze er nog niet over zeggen, wel dat het met het utilisme te maken heeft, een filosofische stroming. Hoe ze haar eigen boeken het beste kan omschrijven? Ze denkt even na. `Spannend. Goede vakantielectuur, ja. Ik hoop dat je goed kunt meeleven met de personages. Dat hoop ik.'
