 |
| Wim van der Linden: `Geld is de drijfveer, het gaat al lang niet meer om de inhoud.' Foto Arjan Reef |
`Ik heb in mijn nieuwe baan geen managementbevoegdheden, dat wilde ik ook niet. Ik kan als psychometricus feitelijk gewoon doorgaan met het soort onderzoek dat ik hier in Twente deed. Ik heb een onafhankelijke onderzoekspositie. Noem me maar het wetenschappelijke geweten van het bedrijf. Het relaxte is dat hier geen pensioenplicht is. Ik kan dus nog jaren vooruit.'
Een nieuwe uitdaging, een compleet nieuw leven. In feite emigreer je naar Amerika.
`Ja, daar komt het op neer. Mijn vrouw en ik gaan een geheel nieuwe fase van ons leven in. Dat is best spannend. Een nieuwe leefomgeving, een nieuwe baan. Ik blijf nog wel als hoogleraar met een nulaanstelling aan de UT verbonden, dus ik zal zeker mijn gezicht nog vaak laten zien hier. Ik heb nog promovendi, werk nog enkele lopende contractonderzoeken af en ik verwacht mijn groep in Twente vanuit mijn nieuwe functie van nieuwe onderzoeksprojecten te kunnen voorzien.'
Van der Linden verlaat zijn afdeling wel met pijn in z'n hart. `Onze enige uhd, Rob Meijer, wordt hoogleraar in Groningen. Dus de zaak wordt aardig uitgehold. Het neemt niet weg dat we bij de laatste onderzoeksvisitatie geweldig hebben gescoord, iedereen in de wereld kent ons. Ik heb met mijn andere collega's in de faculteit ook een prima verstandhouding, dat is het punt niet. Alleen heb ik het helemaal gehad met de bureaucratie hier. De positie van de wetenschapper wordt gewoon uitgekleed, je hebt geen bal meer te vertellen. Niet over het onderwijs, niet over het toelatingsbeleid, niet over de voorlichting aan vwo'ers. Ik zie nooit een begroting. Klagen? Heeft niet veel zin, er is geen manager die naar je luistert.'
De decaan van de faculteit was boos op dit blad omdat we schreven dat `onvrede met het door de faculteit gevoerde beleid' reden van je opstappen was. Dat was vlak voor Kerstmis. Die onvrede was er natuurlijk gewoon.'
`Ja. Als wetenschapper wordt het steeds moeilijker om te functioneren. Schaalvergroting en bureaucratie rukken op, het wantrouwen naar de wetenschappers groeit. We worden met z'n allen per e-mail aangestuurd. De enige manoeuvreerruimte die je als hoogleraar hebt, is het aanstellen en ontslag van je mensen. Voor de rest draait het hier weinig meer om de inhoud, maar om de centen, als een doel op zichzelf. De zaak is echt doorgeschoten. Een voorbeeld? Kijk, het is natuurlijk nodig dat er centrale voorzieningen in een faculteit zijn. Maar de groei ervan bij GW is ongebreideld en wordt gefinancierd door ongevraagde afroming van de inhoudelijke afdelingen. Als ik tijdens de nieuwjaarsreceptie hoor dat er weer 2 miljoen aan geld voor nieuwe centrale ontwikkelingen is gereserveerd en ik tussen Kerst en Nieuwjaar heb moeten doorwerken om het tekort op de personele begroting van mijn afdeling weg te werken, dan is er wel iets mis. Zulke dingen maken het er allemaal niet leuker op.'
En dus dacht je, ik stap op.
`Nou, dat doe je niet van de ene dag op de andere, dat is een proces van jaren. Het pikante was dat ik, toen ik voor mezelf had besloten er mee te kappen, in korte tijd vier banen langs zag komen. Ik heb ze goed afgewogen. Monterey leek me de leukste.'
Heb je in je nadagen in Twente de discussie over het UT-profiel nog gevolgd?
Van der Linden zucht, kijkt peinzend door zijn lege kamer. `Ik denk dat de buitenwereld niet van onze signatuur wakker ligt. Het gaat veeleer om de kwaliteit van de mensen die er werken. Die bepalen het beeld van hoe men tegen de UT aankijkt. Kan jij me vertellen wat het profiel van de universiteit van Utrecht is, of van Groningen, of van Amsterdam? Nee dus, maar waarschijnlijk kun je wel zo een aantal van hun boegbeelden opnoemen.'
