 |
| (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
Lianne: `We zitten twee jaar samen en we praten nu nauwelijks meer over de cultuurverschillen.'
Roberto: `Dat was vooral het eerst half jaar het geval. Ik vind Nederlanders bijvoorbeeld heel straight. Ze zeggen gewoon keihard nee als ze geen tijd voor je hebben.'
Lianne: `Als iemand jou belt, zou je altijd zeggen dat je even tijd hebt, ook al heb je dat niet.'
Roberto: `Ik zou nooit nee zeggen. In elk geval even tijd voor iemand maken en dan vragen of ik later kan terugbellen.'
Lianne: `Dat vind ik verwarrend. Eerst zeggen dat het kan en even later zeggen dat het toch niet zo goed uitkomt.'
Novica: `Mij valt nog iets anders op. Ik dacht dat Duitsland heel bureaucratisch was. Totdat ik hier kwam. Maar in ons eigen werk hier op de kamer zie ik weinig verschillen.'
Lianne: `Het is makkelijk dat we samen zitten, daardoor kunnen we snel even dingen overleggen. We werken niet alle drie aan hetzelfde project, maar het is wel nauw gerelateerd.'
Roberto: `Als ik een probleem of een idee heb, dan kan ik er met hen over discussiëren.'
Novica: `Dat geldt denk ik vooral voor de grote lijnen. Zodra het over de details gaat, kunnen we minder met elkaar bespreken.'
Roberto: `We praten veel over de voortgang van onze promoties.'
Lianne: `We roddelen en klagen veel, zeg maar. Daarbij kunnen we elkaar ook echt in vertrouwen nemen.
Roberto: `Dat is het voordeel van een kleine groep.'
Novica: `Het werkt ook motiverend. Als je allemaal in verschillende kamers zit, kun je je minder aan elkaar optrekken.'
Lianne: `Als het even niet loopt, kan je daar beter mee omgaan als je even stoom kunt afblazen. Het zijn vaak dingen waar we allemaal tegenaan kunnen lopen.'
Novica: `Ja, we zitten immers in the same boat.'
