Dat roept meteen de vraag op waar de robotica in de toekomst nog meer toe in staat zal zijn. Nog even en je brieven worden bezorgd door een secure postrobot, de kapper is vervangen door een zwijgende (heerlijk!) kniprobot en de huishoudelijke hulp werkt op batterijen. Maar waar eindigt het? Verdwijnt de Thuiszorg en komt een robot de mensen douchen? En worden we in de massagesalon van de toekomst niet meer gemasseerd door iemand met fluwelen handjes en een betoverende glimlach, maar door een met vierkante grijpers uitgeruste robot? Het kan natuurlijk heel ver gaan. Een robot als levenspartner bijvoorbeeld. Met allerlei in te programmeren eigenschappen. Hier op de UT is daar alle kennis wel voor aanwezig. En onze campusnerdjes hebben vast weleens een poging gedaan op hun donkere studentenkamertjes. Lekker sleutelen aan hun eigen blonde, langbenige en rondborstige robotdame. Eentje die nonstop vrolijk is, met plezier huishoudelijke taken uitvoert, altijd voor ze klaar staat, meepraat over de nieuwste games en die vooral nooit hoofdpijn heeft.
Net echt!
Scharrel
Ja, voor diervriendelijke kerstmenu's heeft iedereen alle aandacht. Biologisch vlees, scharrelvlees, géén vlees, het kan allemaal. Alleen kippetjes, biggetjes, konijntjes, eendjes, hertjes en fazantjes die een préttig leven hebben gehad belanden op de feestelijk versierde kersttafel. Lekkerder, vooral voor het geweten.
Alle aandacht dus voor de fauna, maar wie denkt er aan de flora? Wie neemt het op voor de kerstboom, die weggerukt uit zijn natuurlijke habitat, behangen met Blokker-prullaria staat te vergelen in een warmgestookte huiskamer?
Lekker naturel hoor, met zo'n glimmende piek op het hoogste punt. En reken maar niet dat de boom zijn natuurlijke vorm mag houden. Moeder de vrouw verwijdert de takken die haar niet aanstaan en trimt op cruciale punten de boom gezellig een beetje bij. Zonder verdoving! Snavelkappen is er niks bij.
En wie denkt er aan het leven dat deze kerstboom heeft gehad? Opgekweekt is hij en volgegooid met kunstmest om maar snel te groeien. Soms zonder grond gerooid, zodat hij de kerstdagen amper overleeft. De verlichte spar is groot geworden in kwekerijen, waar hij zijn takken maar mondjesmaat heeft kunnen uitslaan. Denk maar niet dat ze in zo'n kwekerij ooit van vrije uitloop gehoord hebben.
Dit jaar wordt het een éérlijke boom. Een boom die een mooi, rijk leven heeft gehad. Die niet in een hegbatterij heeft moeten leven. Die lekker heeft kunnen wroeten en kroelen in de grond, zijn zaad heeft kunnen verspreiden, frisse lucht in z'n nerven heeft mogen opzuigen. Een boom met een mooie stevige potkluit die na het huiskameravontuur gewoon weer terug het bos in kan. En iedere avond zingen we hem toe: Oh scharrelboom, wat zijn uw takken wonderschoon!
