Maar gratis openbaar vervoer? Man, dat is de dood in de pot. De zon, ja, die gaat voor niks op, maar verder hangt in het leven overal een prijskaartje aan. Dus ook aan openbaar vervoer. Als ik in mijn trouwe vierwieler zit, dan vind ik het gewoon leuk om te stempelen, om geld te wisselen, om abonnementen te controleren. Als dat straks allemaal voor gratis is, ja, dan wordt het vak van buschauffeur behoorlijk uitgehold. En dus piekeren we er niet over om onze bloedeigen bussen te bekladden met leuzen over gratis openbaar vervoer. Zeg nou zelf, je laat een taxichauffeur toch ook niet rondrijden met een slogan: `Ik ben voor gratis taxi's!' Of op de deur van een kapsalon: `Ik ben voor gratis knippen.' Of op de poort van de universiteit: `Ik ben voor gratis onderwijs!'
Ha! Nou heb ik jullie hè, bestuurskunde. Jullie willen met mooie slogans meer studenten binnenhalen en zo heel veel centen verdienen en daarvoor moeten wij buschauffeurs (nota bene jullie collega bestuurskundigen) de prijs betalen.
Nou, vergeet het maar. Wij zijn baas in eigen bus.
Zo, dat is pas een slogan.
Schulden
In deze krant lezen we over de onbezorgdheid waarmee studenten duizenden euro's schuld opbouwen. Wat een contrast met onze studietijd toen elke cent nog werd omgedraaid. We moesten wikken en wegen of we ons laatste geeltje van de maand uitgaven aan een studieboek of een avondje stappen. Je kon de gulden immers maar één keer uitgeven (behalve dan op de markt). Met een beetje geluk kregen we maandelijks van onze ouders iets toegestopt. Meestal vonden we dat onder in de koffer. Voor de rest was het werken geblazen. Kranten bezorgen, ambachtelijke koeken verpakken, asperges steken, oude dames de straat over helpen. Dat soort zaken. Dan was er weer even brood op de plank en kon je een biertje drinken in de Vestingbar. Dat waren nog `es tijden.
Maar die zijn danig veranderd. Het gaat niet meer om een avondje stappen of een studieboek maar om een iPod of een laptop, of een auto, of een tv met zo'n flatscreen. En redden ze dat met bijbaantjes? Welnee, dat gaat ten koste van hun vrije tijd en die is heilig. Ze lenen gewoon wat extra's bij de IBG. Dan zien ze later wel. Een beetje schuld is geen punt. De goedbetaalde banen liggen immers voor het oprapen?
Maar let op. Een rekensommetje. Je leent zes jaar lang 500 euro per maand (doe het dan meteen maar goed). Na zes jaar heb je dan wel je bul maar ook een vette schuld van 36.000 euro. Je mag vijftien jaar doen over het afbetalen. Ok, tegen het zeer gunstige rentepercentage van gemiddeld 3,7%. Maar het betekent wel dat er maandelijks ruim 200 euro van je rekening wordt afgeschreven. Da's best veel. Het gevolg is dat je alsnog jaren moet wikken en wegen of je een avondje naar de film gaat of dat je een nieuwe jas koopt. En daar moet je dan ook nog eens veertig uur per week voor werken!
