 |
Martijn Antonisse |
We ontmoeten Martijn Antonisse (36) in Parma. De boomlange alumnus komt graag in de historische stad waar hij tijdens zijn studie chemische technologie een aantal maanden als Eramusstudent verbleef. En dus is hij bijna vanzelfsprekend van de partij nu zijn afstudeerprof én promotor David Reinhoudt in Parma een eredoctoraat krijgt uitgereikt (zie pagina 10 en 11). Vanaf zijn woonplaats Curno, in de buurt van Bergamo bij Milaan, is het immers maar twee uurtjes rijden. En op het DSM-lab in Filago kunnen ze wel even zonder hun baas.
Het contact tussen promovendus en promotor is altijd gebleven. Antonisse spreekt met bewondering en enthousiasme over zijn prof. `Na mijn afstuderen in 1994 wilde ik eigenlijk niet in Twente promoveren dus heb ik ook elders naar een promotieplaats gesolliciteerd. Maar toen kwam David met een onderzoeksvoorstel en ik realiseerde me dat hij niet iederéén vraagt om te promoveren. Laat ik het maar doen, dacht ik, want als je bij David promoveert dan opent dat deuren. Dat staat echt ergens voor.'
Het was hard werken in de prestigieuze groep. `Hij werkt zelf erg hard en daardoor werd je aangestoken. Als aio was het ook een eer om sheets te maken voor een conferentie waar David naar toe ging. Dat hij het daar dan over jouw onderzoek ging hebben, dan moest het echt wel iets zijn. Maar ook hadden we veel lol met elkaar. De manier waarop hij onderzoek deed, heeft mij zeker beïnvloed.'
Na de ceremonie rond het eredoctoraat doorkruist Antonisse in zijn forse gezinsauto (`ik heb vier dochters, wat wil je') de Povlakte, richting Alpen. Terug naar woonplaats Curno. Onderweg vertelt hij over het leven in Italië en zijn grote gezin dat bestaat uit vrouw Marjorie en dochters Lotte (10), Tessa (8), Jasmijn (6) en Floor (4). `Mooi op rij hè? Ik zeg op het lab altijd: je hoeft mij niks uit te leggen over reproduceerbaarheid en kwaliteit!'
De familie Antonisse bewoont een prachtig ruim huis met een grote tuin annex binnenplaats die ze met de buren delen. In de woonkamer staat een aantal verhuisdozen opgestapeld. De remigratie is in gang gezet. Nog voor de kerst zal het gezin zijn intrek nemen in het dorpje Illikhoven, in de buurt van Sittard. Tekeningen en foto's van het pasgekochte huis, een vroeger café, liggen op de houten tafel in de woonkeuken. De moeder van Martijn, die een aantal dagen in Curno logeert, vindt het ergens best jammer, zegt ze. `Ik genoot altijd van de weken hier. Misschien ben ik straks, vanuit Dieren, naar Sittard wel langer onderweg dan naar Italië!'
De nieuwe baan van Antonisse zette de verhuizing in gang. `Ik word vanaf januari business development manager en zal dan drie weken per maand op reis zijn over de hele wereld. We zouden gewoon in Italië kunnen blijven, maar hebben besloten om terug te gaan naar Nederland. Onze oudste dochter kan dan straks in Nederland naar het voortgezet onderwijs. Voordat we naar Italië verhuisden, woonden we ook in Sittard en de kinderen kunnen naar hun oude lagere school. Dat is natuurlijk heel fijn voor ze.'
Voor Antonisse staat het welzijn van zijn gezin voorop. `Als je partner er niet volledig achter staat of als de kinderen huilend uit school komen, dan kun je beter rechtsomkeert maken, dan houdt het op. Daar helpt geen expatvergoeding tegen. Mochten we ooit nog naar een ander land gaan, dan doen we de kinderen op een internationale school. Ik kan het ze niet aandoen om nóg een taal te leren. Bovendien moeten ze hier in Italië ook op zaterdag naar school. Dat is best druk voor ze.'
Zijn werkgever heeft hem wel goed begeleid, zegt hij. `Als expat krijg je hulp bij het zoeken naar woonruimte en scholen, een expatvergoeding, taalles en begeleiding bij van alles en nog wat. We kregen bijvoorbeeld het advies om een woning te zoeken met ruimte voor logees. Zo kunnen ouders en vrienden gemakkelijk overkomen en dat is belangrijker dan je denkt.'
Antonisse kon vier jaar geleden in Italië aan de slag, na twee andere functies bij DSM. `Ik ben na mijn promotie in 1998 bij DSM begonnen. Eerst heb ik een tijdje in de R&D gezeten en daarna was ik drie jaar recruiter voor de technische disciplines. Toen wilde ik wat anders, iets internationaals en iets met business. Ik ben toen zelf gaan praten met allerlei R&D directeuren en er kwam een positie vrij in Filago, een plaatsje vlakbij Bergamo.' DSM heeft daar een fabriek, vertelt Martijn, die polyesters en producten voor de glasvezelindustrie produceert. Hij is er hoofd van een laboratorium dat de processen ondersteunt en verder ontwikkelt. Er werken acht onderzoekers.
Antonisse: `Glasvezels worden veel gebruikt om kunststoffen te versterken en in het productieproces is het belangrijk dat ze niet breken. Daarom ontwikkelen wij emulsies: polymeren die in water worden geëmulgeerd en die als coating op glasvezels worden aangebracht. Zonder die coating zou het glas te kwetsbaar zijn, de emulsie zorgt als het ware dat het glas niet breekt. Bovendien wordt dankzij de emulsie het glas netjes in het kunststof verdeeld.'
In zijn nieuwe baan als business development manager gaat hij weg van de R&D. `Dat is echt een keuzemoment geweest: ga ik verder in onderzoek of ga ik een zijstap maken naar de marketing. Ik heb voor het laatste gekozen. Mijn sterke punt is omgaan met mensen, relaties aangaan. En dat zal van pas komen bij het zoeken naar nieuwe markten voor onze producten. Want dat wordt mijn taak. Inhoudelijk is het een uitdaging, ik weet weinig van marketing. Maar natuurlijk zal ik het onderzoek doen wel missen. Chemie is een prachtig vak, net lego, maar dan op moleculaire schaal. Ik vind het dan ook doodzonde dat de studie niet zo populair is. In mijn tijd zat de collegezaal bomvol, was je te laat dan moest je op de trap zitten. En zo hoort het.'
Niet alleen inhoudelijk, ook qua levensstijl betekent zijn nieuwe baan een hele omschakeling, vertelt hij. Eerlijk: `Ik heb er lang over nagedacht: hoe ga ik dit combineren met mijn gezin? Ik heb deze baan alleen kunnen aannemen omdat mijn vrouw fulltime bij de kinderen is. Dat geldt trouwens ook voor mijn huidige baan. Ik werk veel, ben regelmatig een paar dagen weg. Maar ik weet dat het gezin loopt en dat geeft een goed gevoel. Daarom vind ik het ook heel belangrijk dat we straks in Sittard weer een lekker huis hebben. Als gezin zijn we door deze ervaring wel heel hecht geworden. Maar ook als persoon ben ik veranderd. Flexibeler geworden vooral, je ziet hoe het óók kan.'
Missen zal hij Italië zeker. `We hebben echt geleefd als Italianen, dus als levensgenieters. Gezellig op zondag de stad in slenteren. Spontaan bij vrienden langsgaan. Lekker eten, mooi weer. Maar ik heb ook zin in mijn nieuwe baan en de terugkeer naar Nederland. Vanuit ons dakterras in Illikhoven hebben we straks uitzicht op de Maas, dat is toch ook prachtig?'
