Vrouwen
Afijn, zo'n vrouwennetwerkje zou daarbij wel eens van pas kunnen komen. En zo denken er meer over, binnen onze universiteit. Joke ter Hellen meldt in deze krant dat ze bij zo'n netwerk tenminste `hoort waar de aandacht en energie van vrouwen naar toe gaat'. En Prisca Braat zegt `het goed te vinden om ideeën en visies met elkaar uit te wisselen.' Wij begrijpen helemaal waar deze dames het over hebben! Na een inventarisatierondje kwamen wij met deze agenda-onderwerpen voor het vrouwennetwerk:
Wat te doen met een baby-spuugvlek op mijn zwarte mantelpakje?
Hoe krijg ik binnen een kwartier een voedzame maaltijd voor man en kinderen op tafel?
Hoe combineer ik een ziek kind met een belangrijke vergadering?
Hoe kan ik er toch leuk uitzien voor mijn man aan het eind van een 40-urige werkweek?
Wat als mijn kleuter het conceptproefschrift heeft gebruikt als tekenpapier?
U begrijpt, onze verwachtingen zijn hooggespannen.
Baas
We kunnen best zonder baas, luidt de conclusie van een recent tevredenheidonderzoek van de Universiteit van Maastricht, gehouden onder zo'n duizend medewerkers.
In deze krant berichten we kort de opvallendste bevindingen. Zo zijn de superieuren in het verre zuiden wel aardig en eerlijk, aldus de ondergeschikten, maar eigenlijk is een leidinggevende helemaal niet nodig Vooral niet waar het gaat om plannen, coördineren, motiveren of corrigeren.
`Erkennen en waarderen', dat is wat ie wél moet doen!
Wij begrijpen die Limburgers wel. Bazen zijn een sta-in-de-weg. Lastig volk. Gaan met jouw briljante ideeën aan de haal, geven rotklusjes terug. Ze commanderen en beleren. Het zijn net kleine vastgeroeste dictators: geen oog voor frisse ideeën; geen oor voor een nieuw geluid. Grappen zijn misplaatst. Opmerkingen nietszeggend. Om nog maar te zwijgen over hun onkunde en gebreken.
Ze kunnen best overboord gezet worden. Het schip vergaat heus niet met zo'n inventieve en creatieve bemanning. Die redt zich wel. Gaat op eigen kracht vooruit. Zonder bemoeizucht. Zaligmakend, zo'n baasvrije werkambiance waar deadlines zelf bepaald worden en functioneringsgesprekken onderling geschieden.
Helaas, de werkelijkheid is hard. Een baas krijg je niet zomaar weg. Maar goed, we kunnen klein beginnen. Zonder diepgaand overleg een vrije dag opnemen bijvoorbeeld.
Of: een uurtje later beginnen en 's middags doorhalen. Sporten tijdens de lunch zonder gemor. Radiootje aan.
En wat als de chef tegensputtert?
Jij hoeft alleen maar te `erkennen en waarderen', zeggen we dan. `Ga maar lekker vroeg naar huis.'
