Liften
Op de UT zitten we er maar mooi mee: twee van de vier liften in Hogekamp doen het niet. `Nou en?', denkt u. Maar let op hè, dit soort klein leed kan een mens behoorlijk ontrieven.
En het gebouw is, de naam zegt het al, best hoog.
Heb je dus college op pakweg de tiende verdieping dan sta je eerst uren te wachten totdat één van de liften die het wél doet eindelijk al krakend en piepend op het grondstation arriveert. Inmiddels heeft zich voor de liftdeuren een enorme mensenmassa verzameld. Er worden gelukkig kommen soep en sneden brood uitgedeeld, maar het is bar en boos. Vervolgens is het een kwestie van flink met de ellebogen werken en tegen aardig wat schenen trappen voordat je een felbegeerde plek in de kooi verovert. En sta je dan éindelijk in de lift, gaat er een zóemtoon. Overbeladen.
Niemand gaat er uit zichzelf uit natuurlijk.
`Ja hallo, ik ben maar zestig kilo, dat zet geen zoden aan de dijk', mompelt de een. Iemand anders begint demonstratief over z'n knie te wrijven. `Auw, auw', zegt-ie zielig. Een derde wordt boos. `Ik heb een HEEL belangrijke afspraak. Weten jullie wel wie ik bén, zeg!'
Uiteindelijk verlaat dan de sociaal zwakste de lift om aan de barre voettocht naar boven te beginnen. De trail door het onherbergzame trappenlandschap van Hogekamp is zwaar en dus verlenen leden van alpinistenvereniging TSAC onderweg de nodige bijstand en zorgen ze voor extra zuurstof op de hoogste verdiepingen.
Volgens de positief ingestelde huismeester van Hogekamp wordt het lift-euvel `binnenkort' opgelost. Binnenkort?! Maar hoe moet het dan met de jaarlijkse liftwedstrijd van studentenvereniging Aegee? Die is al aanstaand weekend!
Jongens, één tip, begin in godsnaam níet in de Hogekamp.
Chantage
Het was een heerlijke bijeenkomst, die vergadering van de universiteitsraad gisteren in de Horsttoren. Hoewel het normaal een ellenlange zit is, de een na de ander een geeuw onderdrukt, een plaspauze inlast of het zoveelste kopje koffie inschenkt, zat nu iedereen op het puntje van z'n stoel en met gespitste oortjes te luisteren. Sommigen hadden een hoogrode kleur op de wangen, bij een enkeling viel de mond open, anderen trommelden zenuwachtig met de vingers op tafel, de notulist hield op met schrijven.
Wat was er aan de hand? De voorzitter van het college van bestuur was boos. Zijn stem klonk hard, zijn gebaren waren groots. Hij beschuldigde de altijd zo volgzame en brave raad van `chantage'. God, wat hakte dat er in. Daarna volgden nog wat stevige woorden als `betreuren', een `zwarte bladzijde', `onacceptabel' en `slinks'. Kijk, dit was nou precies de reden waarom we altijd die ellenlange zit uitzitten. Eindelijk olie op het vuur! De vlam in de pan! De beuk er in!
Helaas vloeiden er verder geen bloed, zweet of tranen. Hadden we stiekem op gehoopt, maar je kan niet alles in één keer. Dat dit voorval slechts een opwarmertje is, moge duidelijk zijn. Rotte eieren en overrijpe tomaten zijn besteld. We verwachten een volle publieke tribune bij de universiteitsraadvergadering van volgende maand.
Subtiel lieten de collegeleden aan het einde van de vergadering weten niet in te gaan op de uitnodiging om vandaag, tijdens de zeskamp, te gaan abseilen vanaf de Horsttoren.
Gewoon te link.
