 |
| Na de lessen en het huiswerk werden alle toeristische attracties afgelopen. Hier zitten (van links af) Ria, Emmie en Petra in de Inspector Morse Bar in Oxford. |
Dat blijkt, want de stemming zit er ook een paar weken later nog goed in, als de drie secretaresses samenkomen om na te praten over hun Britse belevenissen. Eigenlijk is het toevallig, vertellen ze, dat ze gedrieën op pad zijn gegaan. Ze kennen elkaar wel hoor, maar vooral van telefonisch contact en uit de wandelgangen.
Emmie Keizers, secretaresse van GW-decaan Hubert Coonen, wilde al langer op taalcursus. `Als je een vaste aanstelling hebt, dan kun je eens in de vijf jaar gebruik maken van een betaald educatief verlof. Het leek me een goed idee om dat te besteden aan het bijspijkeren van m'n Engels.'
Ze sprak er over met collega Petra Bruulsema (afdeling wijsbegeerte). Die vond het meteen geweldig. `Ik snákte naar een cursus Engels. De voertaal bij ons op de afdeling is Engels en ik moet bijvoorbeeld ook vergaderingen in het Engels notuleren. Ik red me wel hoor, maar het kan nog veel beter.' En toen Ria Stegehuis (afdeling psychologie & communicatie van gezondheid & risico) van de plannen hoorde, was ook zij enthousiast. `De UT wordt steeds internationaler, het komt gewoon steeds meer op je pad.'
En zo vertrok het drietal in augustus voor een drieweeks educatief verlof naar een taalschool in de bekende stad Oxford. Het verblijf was van tevoren keurig geregeld, ze zouden overnachten in een residence op Queen College. Dat klonk in Nederland nog heel chique, maar de dames keken lelijk op hun neus toen ze het pand betraden. Keizers: `Het was een uitgewoond studentenhol.' Bruulsema: `Echt een aftands flatje.' Inmiddels kunnen ze er hartelijk om lachen, maar toen was het niet echt leuk. Ria en Petra wilden al bijna rechtsomkeert maken.
Spoedberaad volgde. In dat hol wilden de secretaresses absoluut niet drie weken resideren. Maar ja, het was wel betaald en er was ook geen geld over om een bed & breakfast te nemen. Emmie besloot te bellen met de directeur bedrijfsvoering van GW. Die begreep het probleem meteen en boekte geld over voor een fatsoenlijk guesthouse. Daar werd een triple room geboekt. Dat ze daarmee wel wat privacy inleverden, maakte niet uit. Om beurten sliepen ze in het hoogste stapelbed, grinniken ze. Petra: `We deden nog net niet aan kussengevechten.'
Het onderkomen van de taallessen viel ook wat tegen. Petra: `We zaten met de tafeltjes heel dicht op elkaar in veel te kleine zaaltjes.' Emmie: `En de inschrijving was buiten! Stonden we daar met een paraplu in de stromende regen.' Petra lacht. `Waarschijnlijk waren we of te verwend, of te oud. De jongere deelnemers leek het niet te deren.' Ook had het beeld van het statige Oxford bij de dames andere verwachtingen geschapen. `De taalschool maakt gebruik van de allure van de stad en de universiteit, maar heeft daar verder helemaal niets mee te maken.'
Dagelijks volgden ze vier uur Engelse les in een internationaal klasje. Hoe is het rendement nu ze weer terug zijn op de UT? Ria: `Ik ben nu wel van een zekere schroom af en durf meer te zeggen. Ik ben minder bang om fouten te maken. Ook merkte ik dat je als Nederlander in ieder geval een goede uitspraak hebt. Mensen uit Spanje en Portugal hebben veel meer moeite met bepaalde klanken. Dat scheelt weer.'
Petra: `Ik vind drie weken wel heel kort hoor, maar ook ik ben wel over een bepaalde drempel heen nu. Gewoon doen.' Emmie: `Ik heb er heel veel aan gehad vooral qua grammatica en woordenschat. Dat met die tijden, de past tense en de present tense enzo, dat zit er weer goed in.' Petra: `O, dat weet ik nu al niet meer.' Gelach.
Hun reis is voor herhaling vatbaar, zeggen ze. Bovendien hebben ze elk nog een half educatief verlof over. Misschien vertrekken ze volgend jaar wel opnieuw met z'n drietjes richting Engeland. Maar dan wel naar een andere taalschool.
Petra: `Ik vind dat elke secretaresse zo'n cursus moet doen.'
Ria: `Ik wil nog wel even zeggen dat het dankzij Emmie is dat wij dit gedaan hebben.'
Emmie: `Ach toe nou, hou op zeg!'
