Bram Dil, student technische informatica en lid van UT-vechtsportvereniging Arashi, werd zaterdag Nederlands Studenten Kampioen judo in de klasse tot honderd kilogram. Een telefoontje met de kersverse studentenkampioen.
 |
| Foto: Bram Dil, mét medaille. |
`Ja?', klinkt het met een stem die nog dik van de slaap is.
We dachten: sportmensen leven zo gedisciplineerd, die kunnen we wel bellen voor tienen.
`Jaja…' Diepe zucht. `Mooie boel…'
Gefeliciteerd met je eerste plek. Ging het makkelijk?
`Nee, het was zeker geen eitje. Maar ik heb wel een beetje mazzel gehad, want ik zat in een heel gunstige poule. Normaal zijn de verschillende gewichtsklassen heel sterk bezet. Er zijn judoka's bij die ook op de gewone NK's hoge ogen gooien; mensen die echt vijf keer per week trainen. Ik ben een recreant en train een keer of drie per week. Bovendien zit ik normaal gesproken in de gewichtsklasse 81-90 kilogram. Ik woog echter 93 kilo en had geen zin om af te vallen. Dat betekende wel dat ik in de klasse tot honderd kilogram terecht kwam en dan moet je tegen allemaal gasten van tegen de honderd kilo judoën. Afgetraind bovendien, en dat ben ik niet.' Lachend: `Ik heb zelfs een buikje.'
Maar toch gewonnen.
`Ja, daar had ik geen rekening mee gehouden. Toen ik de poule zag, dacht ik wel: ik ga voor de winst, zoveel kansen om Nederlands Studenten Kampioen judo te worden krijg je niet. Bovendien, begin volgend jaar ben ik afgestudeerd.'
`De eerste wedstrijd moest ik tegen een jongen met een Russische naam, een hele grote en brede gast. Hij vertelde dat-ie was afgevallen van 120 naar 98 kilo. Ik was geïmponeerd. Ik heb bij zijn eerste wedstrijd staan kijken en zag dat hij zijn favoriete worp steeds verkeerd inzette. Ik heb hem daarop gewezen en hem uitgelegd hoe het beter kon.'
Je hebt je tegenstander attent gemaakt op een zwakke plek?
`Euh, ja. En in de wedstrijd tegen mij maakte hij weer diezelfde fout. Toen heb ik `m aangepakt.' Grinnikend: `Tja, dan moet je maar luisteren.'
