Over en sluiten

| Redactie

Hartje zomer. De campus is uitgestorven. De ganzen genieten van het koele vijverwater bij het Torentje van Drienerlo. Hier en daar een eenzame fietser, op weg naar het zwembad of een terras. De UT-gemeenschap geniet van een welverdiende vakantie. Maar schijn bedriegt. In de Vleugel, in een klein donker kamertje, wordt in het diepste geheim hard gewerkt. De lamellen zijn dicht, het licht is uit. Niets verraadt de aanwezigheid van de drie mannen, A. H. en K., en de duistere plannen, die ze aan het smeden zijn.

Lek

A: `Oké, we gaan er dus voor?'

H: `Maar de waarheid mag nooit aan het licht komen.'

K (schuift wat ongemakkelijk heen en weer): `Laten we nog een keer het plan doornemen.'

A: `Goed idee. Er mag niets, maar dan ook helemaal niets, mis gaan.'

H (fluisterend): `Ik zorg voor het mes.'

A: `Correct.'

K: `Ik sta op de hoek van de straat klaar met de vluchtauto.'

A: `Correct.'

H: `En jij zorgt voor de uitvoering. Kort, maar krachtig steken.'

A: `Dat moet voldoende zijn, toch?'

K: `Ik weet het niet. Het mes is toch wel scherp genoeg hé?'

H: `Absoluut, getest op een paar taaie biefstukken.'

A: `Ons alibi is waterdicht, iedereen denkt dat we aan de begroting werken.'

Uit het UT-Nieuws, 23 augustus 2007: Nuna4, de zonneauto van het Delftse team, doet niet mee aan de World Solar Challenge in Australië. De nacht voordat de auto zou worden verscheept, hebben onbekenden alle op voorraad zijnde banden lek gestoken. Het Nuon Solar Team verkeert in diepe shock. Voor het Twentse Solarteam lijkt de overwinning nu wel heel dichtbij te komen. Met het uitvallen van deze concurrent, staat niets ze meer in de weg.

Fictie?

De verhalenwedstrijd. Een betere manier om te weten wat er daadwerkelijk speelt op de campus hadden we nooit kunnen verzinnen. Geen interview, geen reportage, geen diepgravend onderzoek had ons kunnen brengen wat die verhalenwedstrijd ons heeft gebracht. Deepthroat uit de film All the Presidents Men had ons nog niet zulk explosief materiaal kunnen leveren als u deed, de ogen en oren van de universiteit.

Al jaren proberen we via slinkse wegen de meest walgelijke samenzweringen, vunzige onderlinge relaties en doofpotaffaires boven tafel te halen, maar altijd lopen we stuk op de muur van zwijgzaamheid die hier wordt opgetrokken als het gaat om zaken gaat die het daglicht niet kunnen verdragen. De reactie is standaard: `Woar bemeu ie oe met?'

Een verhalenwedstrijd uitschrijven heeft dan hetzelfde effect als het uitknijpen van een rijpe meeëter: de pus spuit eruit. Collega's blijken viezeriken en studenten domweg ziek. Patrick Bateman en Hannibal Lecter zijn nog geestelijk stabiel in vergelijking met sommige elementen uit het studentenvolk. Achteraf wensten we dat we er nooit aan begonnen waren, we hadden het liever allemaal niet geweten. Maar ja, ook al ben je als journalist geen doorgeefluik voor de politie, wij willen ook niet de verantwoordelijkheid dragen voor alle gruwelijkheden die hier op de campus kennelijk plaatsvinden. Daarom moet u niet verrast opkijken als u de Jimny - met zwaailicht én sirene - binnenkort bij Jos Eertink op de stoep ziet staan. Deze deelnemer aan de verhalenwedstrijd schreef een gruwelijk epos over communicatiemeisjes op sterk water, in enorme reageerbuizen. Pure fictie, jaja. De bewakingsdienst is ingelicht. `Woar bemeu ie oe met?', zeiden ze eerst. Maar ze gaan tóch even kijken.

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.