Een heel inspirerend figuur

José Timp, secretaresse SPe Studentenplein: `De jaren die ik met Kees heb samengewerkt, waren voor mij heel bijzonder. Kees was een zeer gedreven en enthousiast studentenpastor. Hij kwam geregeld vol optimisme met nieuwe ideeën, over hoe en waar we het beste studenten konden bereiken. Ideeën die in de praktijk niet altijd uitvoerbaar bleken. Maar met grote inzet begon hij even zo vrolijk weer aan het uitwerken van een nieuw project. Dit enthousiasme werkte ook op mij zeer aanstekelijk en gaf mij de inspiratie om hem waar nodig te ondersteunen. Kees was er niet alleen voor protestantse en katholieke studenten, maar hij had ook regelmatig contacten met moslimstudenten. De bedoeling was om deze contacten verder uit te breiden. Ik vond het geweldig om te zien en te horen hoe Kees met alle mensen uit de UT-geledingen omging. Zowel studenten als medewerkers konden bij hem terecht. Allen op hun eigen niveau. Kees sprong in de bres voor mensen waar het niet zo goed mee ging.'

Tonnie Buitink, evenementenmanager UT, sprak Kees regelmatig over het geloof: `Kees was een heel bijzonder mens. Ik praatte vaak met hem over God, de kerk en hoe het er in de maatschappij aan toe ging. Daar konden wij heerlijk cynisch over praten. Zijn houding tegenover mij als homoseksueel was geweldig. Een aantal keren was ik te gast bij een groep jongeren om mijn levensverhaal te vertellen. En dan niet over concerten, maar gewoon over Tonnie als mens. Dat vond Kees mooi: jongeren vertellen hoe het leven in elkaar stak.'

Kaoutar Kanjaâ, oprichtster van El Rahma, studentenvereniging voor moslima's: `Via een christelijke studentenvereniging kwamen we bij Kees terecht. We wilden een studentenvereniging voor moslima's oprichten en hij was meteen enthousiast. Na ons gesprek zei hij: mijn kamer is jullie kamer. We konden er altijd terecht. Precies een week voor zijn overlijden hebben we met thee en koekjes afscheid genomen omdat hij naar Palestina zou gaan. Het zou een tijdje duren voor we elkaar weer zouden zien. Het afscheid bleek definitief.'

Tom Blauwendraat, oud-bestuurder SPe: `Kees was voor mij een heel inspirerend figuur. Ik ben atheïst en hij vormde voor mij de link naar religie. Hij was nooit bekerend en wist heel veel van religie en filosofie; een wijs man bij wie je altijd aan kon kloppen en van wie je veel kon leren. Bovendien, een heel prettig mens.'

Frits Spoek zat als hoofd van het International Office lange tijd naast het Studentenplein in de Vrijhof: `En daar zijn intensieve contacten uit voortgevloeid. Persoonlijk was ik erg onder de indruk toen Kees mij, als katholiek, vertelde dat hij op bedevaart ging naar Santiago de Compostella. Hij kwam mijn kantoor binnen en zei: Frits ik ga op bedevaart. En dat als protestant. Kees had net zo goed katholiek kunnen zijn en dan met name vanwege al die symboliek. Zijn aankondiging had iets ondeugends. Misschien is dat ondeugende wel het meest karakteristieke van Kees. Altijd net even iets anders doen dan men verwacht. Zo was voor mijn gevoel ook de afscheidsdienst in de Vrijhof. Wie bedenkt nou een drumsessie?'

Martin Stienstra, docent van de vakgroep Internationaal Management BBT, bereidde samen met Kees verschillende studiereizen voor: `Hij was een zeer positieve man met een eigen kijk op de wereld die me erg aansprak. Altijd oog voor de zwakkeren in de samenleving, maar ook geïntrigeerd door wat mensen drijft. Ik herinner me een studiereis naar Palestina waar Kees met Israëlische soldaten sprak. Hij had aardige gesprekken met hen gevoerd, vertelde hij. `Dat zijn ook maar jongeren die met heel gevaarlijke dingen langs de weg staan. Eentje had een verschoten en gescheurd kogelvrij vestje aan, echt zielig, en ik heb hem geadviseerd van de staat een nieuwe te eisen.' Hij kon dit door zijn positieve en open houding probleemloos zeggen, anderen zouden in grote problemen verzeild zijn geraakt.'

Bram de Vries, voorzitter van homovereniging Straight oUT: `Kees heeft een substantiële bijdrage geleverd aan het slagen van Straight oUT. Zonder hem hadden we nooit zo'n vliegende start gehad. Hij was iemand die midden in het leven stond en het prachtig vond om te discussiëren over allerlei maatschappelijke thema's. Bij de herdenkingsdienst zei iemand: de zachte krachten zullen zegevieren. Kees was als pacifist zo'n zachte kracht. In 2005, tijdens de jaarlijkse studiereis naar Berlijn, heb ik hem van dichtbij meegemaakt. Dat is een heel dierbare herinnering.'

Oud-studentenpastor Hélène van den Bemt werkte acht jaar samen met Kees voor het Studentenplein: `Humor. Dat is het eerste wat in mij opkomt als ik aan Kees denk. En die keer dat hij op zijn werkkamer een pannetje soep aan het maken was voor een paar studenten en de pastores. Beetje witte wijn erbij. Hartstikke gezellig was dat. Kees kon ook prikkelend zijn, uitdagend, enthousiast, betrokken. Hij had bijvoorbeeld heel duidelijke ideeën over het SPe, dat hij steeds meer zag als een netwerkorganisatie van waaruit je contacten moest aangaan, zowel naar binnen als buiten de UT.'

Eerder filosoof dan dominee

Met Kees verliezen studenten een enthousiaste, vrolijke en betrokken studentenpastor. De deur stond altijd open en na een enthousiaste begroeting en het inschenken van koffie of thee, maakte Kees alle tijd voor je vrij. De gesprekken konden over alles gaan: het Studenten Plein (SPe), de kerk, wat er in de krant stond, etcetera. Het arsenaal aan onderwerpen en interesses leek onuitputtelijk. Daarbij was Kees niet een standaard-pastor. Als je niet zelf met de bijbel kwam, dan liet ook hij het boek gesloten. Als student had je niet snel het gevoel dat je tegenover een dominee zat. Eerder een filosoof. Kees ging je niet bekeren, maar hij hield wel van de discussie en zette je aan het denken. Het ging er dan losjes en vrolijk aan toe. Kees was, met zijn opmerkingen en kwinkslagen, een meester in de kunst van het `prettige gesprek'. Een ontmoeting was in de eerste plaats leuk, of het nu een diepgaande gespreksgroep was, of een toevallige ontmoeting.

Als je als student een gesloten deur vond, dan was Kees waarschijnlijk aan de wandel. Hij hield er niet van om de hele dag op de kamer te zitten. Het SPe en de pastor moesten zichtbaar zijn voor studenten en hij zocht ze ook op. De locatie van het SPe in de Vrijhof was hem dan ook een doorn in het oog. Het was te afgelegen, studenten liepen er niet automatisch langs. Kees zag het SPe het liefst middenin de studentengemeenschap, als een echt plein waar studenten van vele geloven en overtuigingen samen konden komen om te praten. In zijn ogen was het SPe niet een pastoraat waar alleen christenen zich thuis konden voelen. Er was plaats voor meer. Andere geloven waren welkom, maar ook twijfelaars en verstokte atheïsten werden met eenzelfde enthousiasme onthaald.

Bij vergaderingen van de kerngroep van het SPe waar studenten en pastores samen de beslissingen namen, nam Kees nooit het eerste woord. Meestal wel het laatste. Hij had stil zitten luisteren naar wat er gezegd werd, vatte het dan kundig samen, gaf er een persoonlijke draai aan en uiteindelijk werden de beslissingen genomen die hij goed achtte voor het SPe.

Kees was een uitermate actieve pastor. Hij ging op reis met studenten naar Bethlehem, naar Berlijn of naar de abdij. Hij organiseerde filmavonden, discussiegroepen en symposia samen met andere verenigingen en was altijd geïnteresseerd in alle andere activiteiten van het SPe. Daarnaast was hij voor vele studenten een goede vriend, wat tot uiting kwam in de vele goede, persoonlijke gesprekken die velen van ons met Kees hebben gevoerd, de aandacht die hij altijd voor het studentenleven had en de huwelijken die hij tussen studenten sloot.

Wij zullen Kees missen en wensen de familie Kuyvenhoven veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Studenten, oud-studenten en betrokkenen van het SPe