Voordat Christel op de UT begon werkte ze onder meer op een deurwaarderskantoor. Dat is de plaats waar ze het meeste van haar mensenkennis ontving. En daar profiteert ze nog steeds van, zegt ze. 'Er kwamen daar mensen binnen met bontjas, die hun schulden betaalden en weg gingen in een auto met chauffeur. Maar je had ook gescheiden bijstandsmoeders met vier kinderen die eigenlijk buiten hun schuld in de nesten zaten. Die moet je anders aanpakken, de een harder, dwingender en de ander vriendelijker, met tact. En zo heb je hier ook docenten en studenten die met alle klusjes naar ons toekomen, én degenen die echt een probleem hebben. Dat onderscheid kan ik hier dus ook goed maken.'
Het contact met mensen waar Christel van houdt is wel minder geworden. Met de komst van e-mail, databases en internet komen er minder studenten aan de balie, want veel communicatie gaat nu via de elektronische snelweg. Het voordeel daarvan is dat ze meer werk kan doen op een dag. 'Ik vind het altijd gezellig als er studenten komen, maar het kost wel veel tijd. Je wilt ze zo goed mogelijk helpen.' Dan gaat de telefoon. 'BOZ-BSK, met Christel de Vries. Nee, dat roze deel van het tentamenbriefje mag je niet houden. Maar wat had je voor cijfer? Oh, goed joh!'
