De begeleidende tekst was ernstiger.
In stevige spierballentaal, kenmerk van wijs management, krijgen we te horen dat de nieuwe goeroe ene mijnheer Clark is. Hij komt uit Amerika en heeft hier al eens eerder geadviseerd, dus dat zit wel snor. De nieuwe adagia zijn mooi abstract geformuleerd maar niettemin helder: tegenspraak wordt niet langer geduld; alles is best, als het ons image bij de buitenwereld maar versterkt; wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is krijgt niets; clubjes met een "wij-gevoel" op lager dan UT niveau zijn ongewenst en een ge´ntegreerde ondernemende cultuur - whatever that may be - moet er niet alleen zijn maar ook wezen. Ook de rest van het verhaal is vormgegeven op een krachtdadig abstractieniveau.
We waren de afgelopen jaren al aan heel wat gewend geraakt. Clusteren en kantelen en toch maar niet clusteren en terugkantelen. Major minor, waar - vóór het van de grond was - Major weer af moest vanwege Bachelor-Masters omdat die twee modellen zo naadloos op elkaar aansloten. Dat mocht echter niet hardop gezegd worden, zodat we nu met een BamiMa model zitten wat als een BaMaMami model verkocht moet worden. En we zagen een Centraal M(anagement) T(eam) verworden tot een Centraal M(arionetten) T(heater).
Na al die roerige jaren, waarin op de werkvloer eerst de frustratie en vervolgens het cynisme hand over hand is toegenomen, had ik gehoopt dat op gegeven moment het gezond verstand het wel zou winnen van het Jan Timmertje spelen. Dat blijkt wat na´ef van me te zijn geweest. Een echte Task Force gaat nu binnen maar liefst twee maanden bedenken hoe het nu weer allemaal anders moet. Veel tijd om links en rechts z'n oor eens te luisteren te leggen zal die Task Force dus wel niet hebben. En dus hou ik m'n hart vast.
