Je laat een stilte vallen.
'Brak daar iets?', vraagt de stem, die klaarblijkelijk toebehoort aan de secretaresse van de secretaresse van dat belangrijke iemand aan wie je een half uur geleden snel even iets wilde vragen.
Het was je klomp - krak, in twee stukken.
Je herpakt jezelf, en zegt ferm: 'Een pak van m'n hart, ik was even bang dat ze 'telefonisch in gesprek' was. Dan nog liever een bespreking. Wist u trouwens dat dat vroeger telefoneren heette, als iemand telefonisch in gesprek was? Maar ook wel opbellen hoor, of aan de telefoon hangen. Maar goed, u heeft gelijk, taal verandert. Ik las laatst dat onze voorouders het nog over 'fietsen' hadden, stel je voor. "Waar is Piet? Piet is even een eindje fietsen", haha, wat een onzin! Terwijl Piet gewoon fietsend aan het wandelen is, snapt u wel?'
Tuut, tuut, tuut. De secretaresse van de secretaresse heeft inmiddels neergelegd. Waarschijnlijk moest ze als een geit aan een touw 'even van haar plek', nog zo'n kantoorterreurterm waarop we later uitvoerig zullen terugkomen.
Geheadhunt
Opnieuw ligt het CvB onder vuur. De UT-gemeenschap mort over plannen die nog niet eens de plan-status hebben bereikt. Er is een plan om een plan te gaan maken. Dat noemen wij geen plan.
Toch vervelend, dergelijke stormen. Fris aangetreden als collegelid, vol dwaze goedbedoelde ideeën en iedereen heeft er nu al genoeg van. Het is eenzaam aan de top.
Dat is dan de prijs die je betaalt voor je carrière. En het erge is, je hebt er niet eens om gevraagd. Om die carrière dan hè. Anderen hebben jou gevraagd. Serieus. Zo werkt dat tegenwoordig.
'...en toen werd ik gevraagd om daar de boel eens een beetje komen re-organizen', roepen de geslaagden onder ons.
Ons baart dat zorgen. Wij zijn namelijk nog nergens voor gevraagd. We zijn niet geheadhunt, niet gerecruit, onze namen worden niet genoemd. We zitten wel in de kaartenbak van TempoTeam. Telt dat? (Ze zoeken een afwashulp, mijn naam wordt genoemd! Niet? Oké.)
Wij gingen daarom naar de carrièrebeurs. Vorige week nog. In de RAI. We hebben contacten gelegd. Onze namen heel vaak op kaartjes geschreven. Ons rot genetwerkt. Zo moeilijk kan het toch niet zijn, dat gevraagd worden. Kom nou zeg!
Als ze nou maar wél bellen.
Het voelt als vroeger, toen iedereen was gevraagd voor het gala, behalve jij. Neem onze vriendin. Die belde om te vragen of wij haar wilden bellen om te kijken of de telefoon het wel deed. En was dan bang dat HIJ intussen een ingesprekstoon had gehad. Triest hè? Gelukkig groei je daar overheen.
Wel hebben wij een extra mobiel gescoord bij de CIV-shop. Voor alle zekerheid.
