De voordeur van mevrouw Meijer, Els voor de buurt, staat de hele dag wagenwijd open. 'Ik heb veel aanloop', verklaart ze. 'En als ik een boodschap ga doen, laat ik hem lekker openstaan. In twintig jaar hebben ze hier nog nooit iets weggehaald.' Ze trekt van haar Marlboro-light. Op het fornuis pruttelt een pannetje draadjesvlees. Met een knipoog: 'Maar ik heb m'n oppassertjes hoor. Niemand komt hier ongezien vandaan.'
Ga maar naar haar van nummer twee. Dat zeggen ze in de straat als het om de problemen gaat. Els weet er meer van, die kan je beter helpen. 'Ik woon het langste in deze straat, al tweeëndertig jaar. Als er een brief geschreven moet worden, als er problemen zijn met de sociale dienst - ze komen naar mij. Ik hou al jaren een soort spreekuur. Gratis natuurlijk, om mekaar te helpen.'
Christian Borgers is nog niet op consult geweest. Sinds februari wonen hij en zijn huisgenoot Koen Lubbers schuin tegenover Meijer, op nummer 23. Ze namen als eerste studenten gratis hun intrek in de 'Drentse buurt'. Eigenaar woningbouwstichting De Woonplaats wil de driehonderd arbeidershuisjes slopen, om er ruimere woningen voor in de plaats te bouwen: de tekeningen zijn al klaar.
'Zodra we er lucht van kregen', vertelt Borgers, 'hebben we gereageerd. Het bleken goed onderhouden huisjes.' Hij geeft een korte rondleiding. In de woonkamer staan, behalve fauteuils en kratten bier, twee boxen en een mengpaneel. Borgers: 'We houden allebei nogal van muziek.' Overal ligt gereedschap. In het badkamertje staat een ontmantelde wasmachine.
'We betalen geen huur', legt hij uit. 'In ruil daarvoor kan De Woonplaats ons binnen drie maanden laten vertrekken, zonder vervangende woonruimte te hoeven aanbieden.' Inmiddels heeft de SSHD de bemiddeling overgenomen. Borgers: 'Heb ik gelezen. Ze verwachten hier in totaal geloof ik negenhonderd studenten. Prima. Lijkt me gezellig.'
Of iedereen enthousiast is, zal moeten blijken. De Van Coeverdenstraat loopt dwars door het hart van de Drentse buurt, een volkswijkje aan de Pathmossingel. De onderlinge sfeer is hecht, de banden zijn nauw. Met goed weer zitten de mensen met een tuinstoel op straat. Als Nederland voetbalt hullen ze lantarenpalen en dakgoten in oranje. Gaat het een beetje klikken met de buitenstaanders?
Er bestaan buitenstaanders die de Drentse buurt asociaal en ordinair vinden. 'Vroeger fietste ik vaak over de 2de Emmastraat', herinnert Borgers zich. 'Dan keek ik de Van Coeverdenstraat in en zag ik al die mensen op straat zitten. Jezus', dacht ik dan. 'Eerlijk gezegd keek ik er een beetje op neer.' Maar nu vindt hij het gezellig. 'Het zijn aardige mensen. Een stel hebben we leren kennen op onze house warming. De kinderen uit de buurt willen altijd helpen als er wat te sjouwen valt.'
De Drentse buurt: 'gewoontjes' klinkt beter, minder bevooroordeeld. En eigenlijk is 'sociaal' meer op z'n plaats. Meijer: 'Twee jaar geleden ben ik van de trap gelazerd. Voet gebroken, alles gekneusd. Ze stonden voor me klaar. Die deed 's ochtends de boodschappen, de ander kwam 's middags met een pannetje soep, nog een ander schilde m'n aardappels.'
Ons kent ons, al jaren lang. 'Maar', geeft Meijer toe, 'er hebben hier ook wel rotzakken gewoond. Dealers en junks. Maar die zijn gaan lopen. Zo zijn we hier ook wel weer. Als de kinderen er onder lijden, is het gauw afgelopen. Ze beginnen met vriendelijke opmerkingen. Als dat niet helpt vallen er klappen. Zo gaat het hier nu eenmaal.'
Maar dat zal allemaal veranderen. Dat De Woonplaats wilde plannen heeft, dat wist de buurt al een tijdje. 'Eigenlijk zouden we er over zes maanden al uit moeten', zegt Meijer. De planten in haar tuin heeft ze al weggegeven. Maar twee weken geleden lazen de Pathmossers in het huis-aan-huisblad dat ze langer mogen blijven. En dat vrijkomende woningen in de tussentijd gratis worden weggegeven aan studenten.
De straat stak ogenblikkelijk de koppen bijelkaar. 'We hebben een brief aan De Woonplaats opgesteld. Niet omdat we tegen studenten zijn, helemaal niet. Maar we zijn de leugens zat. Gezinnen met huurachterstand zijn weggestuurd. In die huizen mogen studenten nu voor niks gaan wonen. Dat vinden we onrechtvaardig. Laat dan die gezinnen blijven, bijvoorbeeld voor een paar honderd gulden per maand. Het systeem deugt niet.'
Op nummer 27 woont Lara Tauritz, aio bij WWTS. Volgens haar deugt het systeem nog minder. 'Ik snap überhaupt niet waarom ze deze prachtige huisjes gaan slopen.' Net als de studenten op nummer 23 woont ze er sinds februari gratis. Het bevalt haar meer dan goed. 'Aan dit huis mankeert helemaal niets. De staat is optimaal. Dubbele beglazing, prachtig stucwerk. Mijn vader is hoogleraar elektrotechniek en hij was zeer gecharmeerd van de stoppenkast: fonkelnieuw.'
Tauritz is dan ook niet van plan om zich zomaar neer te leggen bij de sloopplannen van De Woonplaats. 'Ik ga actie voeren.' Ze schrijft columns voor een Groningse krant. De eerst volgende gaat over de Drentse wijk. En over het gratis wonen. Strekking: Lara wil graag huur betalen.
