Dat Roel Pieper het UT-testbed inzet om zijn systeem voor de landelijke kilometerheffing te testen, klinkt veel lezers uiterst geloofwaardig in de oren. Alleen is niet iedereen even blij met de tien eurocent die ze per afgelegde kilometer moeten voorschieten. Het 'klachtennummer' onderaan het bericht leidt uiteraard naar de redactie van UT-Nieuws. Vanaf donderdagochtend negen uur stond de telefoon er roodgloeiend. Een bloemlezing uit de reacties:
'Ze kunnen het toch niet maken om onze gangen na te gaan? Ik vind dat alle gebruikers persoonlijk ingelicht moeten worden', zegt een studente op hoge toon. 'Staat dit in de kleine lettertjes van het contract', vraagt een medewerker zich af. En een procedureel typetje: 'Mag ik degene spreken die verantwoordelijk is voor dit plan?'
Veel niet-draagkrachtigen maken zich zorgen om de portemonnee. 'Mijn ouders wonen in Flevoland, dus reken maar uit', aldus een student. 'Ik zit vanaf zondag in Amerika, dat wordt een dure grap', melden twee deelnemers aan een studiereis.
Nog meer arme studenten: 'Onze hele flat is in rep en roer. Dit kunnen wij echt niet betalen.' Een sceptische noot: 'Ik doe niet mee. Uit ervaring weet ik dat de UT niet zo snel is met terugbetalen.' En iemand die zich heeft verdiept in de technische details. 'Volgens mij kan het niet. Als je de mobiel uit hebt staan geeft-ie toch geen signaal?'
Eenmaal uit de droom geholpen - dit experiment begint aanstaande zondag, weet u welke datum we dan schrijven? - proberen veel bellers zichzelf schoon te praten. 'Ja, ik dacht al, eigenlijk kan het niet, ik belde voor de zekerheid.' Of: 'Je weet het maar nooit met Roel Pieper.' En: 'Het ergste is dat ik het duo Roel en Frans er nog voor aanzie ook.' Een venijnige reactie: 'We hopen dat de auto van Roel gepantserd is want we gaan hem bekogelen met onze C35ietjes.' Nog venijniger: 'Wat zijn jullie triest zeg!'
Na de ochtenddrukte neemt de redactie een soort tweede golf waar. Vanaf de lunch zijn de bellers omringd door mensen die zelf al van de grap weten. Het verlossende '1 april' leidt tot honend gelach en luid gebulder van de achterban die een paar uur ervoor zelf nog heilig in het experiment geloofde.
Maar zelfs na deze tweede golf is het niet gedaan met de pret. Nog op maandag 2 april sijpelen de telefoontjes binnen. Een UT-stagiaire bij het ministerie van Verkeer en Waterstaat. 'Op mijn stageplek is niets bekend van deze pilot. Is het een grap? Ik hoop dat ze er op het ministerie om kunnen lachen.' Een volhardende medewerker: 'Ik wil me afmelden.' 'Meneer, dit is een grap.' 'Nee, nee, het is geen grap. Ik wil me echt afmelden!'
De redactie van UT-Nieuws hoopt dat iedereen inmiddels uit de droom is. En dat er geen slapende honden zijn gewekt. Je weet het immers maar nooit met Roel Pieper.
