Code
Vroeger was het duidelijk. Het donkerblauwe pak bevatte volle melk. Het lichtblauwe pak halfvolle melk. Rood was karnemelk. Groen yoghurt. En geel was vla. Dat was een eenduidige code. Hij gold voor alle merken, in alle winkels. Nog steeds zie je deze kleuren wel, maar ze lopen langzaam door. Het is alsof de zuivelfabrikanten een verkeerd wasmiddel gebruiken. Sommige pakken karnemelk zien al meer blauw dan rood. En dat is opletten geblazen. Zeker voor de argeloze boodschappenjongen die geen karnemelk lust.
Werkelijk rampzalig is het gesteld met de chocola. Die heeft zijn kleurvastheid totaal verloren. Terwijl we ook daar zo'n duidelijke code hadden. Van de hagelslag tot en met de chocoladeletter, altijd gold: blauw is melk, rood is puur. Smaakvariaties hadden ook elk hun eigen kleur. Paars bevatte meen ik hazelnoot. Maar wie deze dagen een paars wikkeltje van z'n paaseitje pelt moet daar maar niet al te vast op rekenen. Het zou van alles kunnen zijn. De chocolademakers wikkelen naar willekeur.
Hier komen ongelukken van. Ik ken mensen die allergisch zijn voor hazelnoot. En ikzelf heb ook een duidelijke voorkeur. Liefst eet ik pure chocola. Melk vind ik smakeloos. En van witte chocolade raak ik aan de dunne. Maar kom ik komend weekend bij mijn aanstaande schoonouders, en krijg ik daar bij de koffie een schaaltje paaseieren aangereikt, dan kan ik daar wel zorgvuldig een rood eitje uitzoeken, maar blijkt het dan toch witte chocola te zijn, wat staat mij dan te doen? (Mijn tante zou het wikkeltje er weer om boetseren en het eitje terugleggen op de schaal - haar kon ik niet uitstaan.) Ik vrees dat ik het eitje gewoon zal opeten en mijn weg zal zoeken naar het toilet.
Even later gaat de teevee aan en kijken we naar de paus. Hij bedankt ons voor de bloemen en wenst ons zalige paasdagen. En daar zit ik dan met samengeknepen billen naar te kijken. Zalige paasdagen! Pasen is een christelijk feest. Daar is hij de baas van. Dus als die man nou echt wat te zeggen heeft, als hij nog enige macht heeft in deze wereld, laat hem dan, ter bevordering van de welzaligheid van de paasdagen, die rommelende chocolademakers grondig de les lezen. Ik bedoel, enige zekerheid in deze bange dagen, dat is toch niet teveel gevraagd?
