Met wat hij zelf noemt 'visueel absurdistisch cabaret' won TCW-docent Jelle de Bruijn afgelopen maandag de Wim Sonneveldprijs voor aankomend talent. De jury van het Amsterdamse kleinkunstfestival roemde zijn 'wonderlijke spel' en 'innemende persoonlijkheid.'
'Volgens mij heb ik nu alweer drie wisselgesprekken', zegt een opgewekte De Bruijn (25) op de ochtend na de grande finale. Al om half negen werd de verse winnaar van de jury -en publiekprijs door Ontbijtradio uit zijn bed gebeld. De NOS, BNN, RTL Live, Ontbijttelevisie en het ANP wisten hem ook snel te vinden. 'Hartstikke leuk natuurlijk', zegt De Bruijn. 'De stadsschouwburg van Eindhoven belde net al voor een boeking. Ze vroegen naar mijn impressariaat. Dat heb ik nog helemaal niet.'
Maar dat gaat misschien veranderen. 'Dit is een prestigieuze prijs, maar we zullen zien', zegt De Bruijn voorzichtig. Hij vertelt dat hij bij TCW vier in plaats van vijf dagen per week werkt, sinds hij bij de Impro Comedygroep 'Op sterk water' speelt. Of de UT-werkweek van de junior-UD straks nog verder inkrimpt, is nog maar de vraag.
De Bruijn begon zijn cabaretcarrière op de UT. Eind 1997, nog bij TCW ín de banken in plaats van ervóór, oefende hij samen met studiegenoot Martijn Hulst zijn eerste grappen in de cabaretklas van Contramine, de kleinkunstvereniging van de universiteit.
Als duo wonnen ze precies drie jaar geleden het Zwolse studentencabaretfestival. De jury raadde hen destijds aan om mee te dingen in Rotterdam en Amsterdam. 'Cameretten en het Kleinkunstfestival', verzuchtte De Bruijn toen in een interview met deze krant, 'Het lijkt zo hoog gegrepen. Volgens mij gaan we binnenkort een keer plat op ons bek.'
Niet dus. Want drie jaar later komt solist De Bruijn als beste uit de bus in Amsterdam. 'Begin vorig jaar zijn Martijn en ik gestopt als duo. Eind '99 wilden we nog samen meedoen aan het kleinkunstfestival. Maar al in de voorrondes werden we er uitgekickt.'
De Bruijn ging alleen verder omdat het ambitieniveau van Hulst net iets lager lag. 'Ik wilde steeds meer en hij niet. We bleven een beetje op één niveau steken. Destijds waren we ook nog heel studentikoos bezig, noem het huis, tuin -en keukencabaret.'
Als solist heeft De Bruijn van die periode afscheid genomen. 'Nu is wat ik doe allemaal iets doordachter, het is minder simpel en heeft meer niveau.' Van Martijn nam hij geen afscheid. 'Martijn werkt nu nog steeds mee, maar dan achter de schermen. Gisteravond was hij er ook bij.'
De Bruijn, die zijn voorstelling tijdens een aantal try outs nog flink aanscherpte, kreeg het publiek in Amsterdam goed mee. 'In mijn voorstelling is veel om naar te kijken, ik gebruik veel rekwisieten. Er gaan vijf minuten overheen voordat ik ga praten. Ik merk dat dat het publiek intrigeert. En gisteravond had ik een hele goeie respons vanuit de zaal.'
Hij eindigde als lieveling van zowel de jury als het publiek. 'In de pauze gonsde het al dat ik tot de kanshebbers behoorde. De publieksprijs misschien, dacht ik. Maar dat ik ook de juryprijs zou winnen? Ik durfde er niet aan te denken. Eerst zien, dan geloven, dacht ik.' Maar de jury oordeelde positief. Wel vonden ze zijn spel hier en daar nog te braaf, De Bruijn mocht wel wat meer energie uitstralen. 'Er waren ook wat negatieve recensies', zegt De Bruijn. 'Vooral het festival werd de grond in geboord, ik kwam er daarbij vergeleken nog redelijk van af. Wat ik daarvan vind? De Wim Sonneveldprijs is een aanmoedigingsprijs. Ik sta pas aan het begin. Zozie ik het. Laat ze over een jaar nog maar eens komen kijken en dan kritiek geven.'
Jelle de Bruijn:...ik sta pas aan het begin...
