Strijd om fornuis begint om zes uur

| Redactie

Calslaan 1 is anders dan het gemiddelde Twentse studentenhuis. En dat is niet zo vreemd. Er wonen studenten met zeven verschillende nationaliteiten. Het is één van de campusflats die door de SSHD bestemd is als flat voor internationale master-studenten. Hoe functioneert zo'n multiculturele samenleving op microniveau? Over de battle for the kitchen, eten van thuis en onbekende huisgenoten.

'We wonen hier met 4 Indiase studenten, een Italiaanse, een Australische, een Roemeense, een Chinees, een Japanner en een soort Russische geloof ik.' Australische master-studente Miriam Hochwald zit op het campusbed in haar schaars aangeklede kamer en vertelt.

Een intensief contact met elkaar is er in het huishouden van Calslaan 1 volgens haar inderdaad niet. Sommige bewoners zijn erg op zichzelf en veel hebben het druk met hun studie. 'Soms zie je iemand waarvan je denkt dat het je nieuwe flatgenoot is,' vertelt Miriam. 'Maar dan blijkt het alleen een meeëter te zijn of een vriend of vriendin.'

Het avondeten in de keuken is eigenlijk het enige moment dat de bewoners elkaar regelmatig treffen. Dat levert ook meteen een battle for the kitchen op: een strijd om het keukengerei en het fornuis. Die barst los na zes uur 's avonds. 'Vanaf zes uur koken de Indiase studenten en tegen achten beginnen de Chinezen. De rest hobbelt daar omheen,' lacht Miriam.

Om zes uur 's avonds begint Rajesh Ramaneti met koken. In de Indiase kookgroep is hij vandaag aan de beurt. En op het menu staat geen eenpansmaaltijd: aan het eten wordt aandacht besteed. Vanavond schaft de pot Hollands volkorenbrood met pittige gebakken kool, rijst met curry van gele linzen en doperwten aangevuld met yoghurtsaus. Met een vlijmscherp slagersmes verwerkt hij een krop witte kool tot kleine stukjes. 'Dit mes hebben de Chinezen meegebracht, en het is erg makkelijk bij het koken. Een culturele uitwisseling,' lacht hij.

De kookgroepjes vinden hun oorsprong in die verschillende eetculturen. Het Indiase menu is vegetarisch, wat onverenigbaar is met de maaltijden van de Chinezen, die dol zijn op vet varkensvlees. En de Italiaanse huisgenote laat eten opsturen vanuit Italië. 'Maar dat is ook logisch. Als je naar het buitenland gaat neem je je eigen eten mee,' vindt Rajesh. Hij heeft dan ook het volste begrip voor Nederlanders die hun caravan volstouwen met voedsel als ze naar Frankrijk gaan.

De verschillen in eetgewoonten zijn een dankbare aanzet tot een gesprek. En het levert nog wat op ook. 'Je ruikt even aan een pan en zegt dat het lekker ruikt,' onderwijst Marian. 'Dan kun je zo meeëten.' Maar ook die sociale inslag heeft een keerzijde. 'Als ik koekjes heb gebakken, dan moet ik die vrijwel meteen mee naar mijn kamer nemen, anders blijft er niks van over,'quasi-klaagt Marian.

Als je met zoveel verschillende culturen samenleeft zijn wrijvingen onvermijdelijk. 'We hadden een Chinees die zijn neus in de keukengootsteen leegde,' vertelt Miriam die inmiddels ook de keuken is binnengekomen. 'Die heb ik vriendelijk verzocht daarmee te stoppen.' Maar zowel Rajesh als Miriam heeft moeite met communiceren met de conflictvermijdende Oost-Aziaten. 'Ze zeggen 'yes, yes', maar het volgende moment lijken ze dat alweer vergeten te zijn,' zucht de Indiase elektrotechnicus. 'Soms vraag ik me af of ze wel Engels spreken. Maar ze kijken wel Engelstalige series op TV.'

Tegen zeven uur komt de eerste Chinees aarzelend binnen. 'Hoi Luo Dun', wordt hij begroet, 'Hoe was je werk?' De telematicus antwoordt 'Goed, dank je.' Einde conversatie. Al snel volgen vijf Chinese vrienden, die beginnen met de voorbereiding voor hun maaltijd en Luo Dun wordt opgenomen in een Chinese conversatie.

Ondanks de wrijvingen vindt Rajesh het intercultureel wonen leuk en leerzaam. 'Ik heb geleerd dat de levenshouding van mensen kan verschillen, maar daaronder de menselijke natuur hetzelfde is.' Zo werd hij verrast door de overeenkomsten in familiewaarden met zijn Italiaanse huisgenoot, die ook met grootouders en ouders in één huis woont. 'Door die overeenkomsten voel ik me meer op me gemak als huisgenoot,' zegt de Indiër terwijl hij een poging doet bevroren yoghurt te ontdooien, voor de saus.

Samenwonen is aanpassen, daar zijn Rajesh en Miriam het over eens. Sommigen hadden eerst andere hygiënische gewoonten en de keuken was toen dan ook een troep van etensresten en ongewassen borden en pannen. Na een klacht bij huisvesting en het kopiëren van het corveesysteem van de bovenburen verbeterde dat: tegenwoordig doet iedereen zijn eigen afwas en is er een corveeschema. 'Iedere avond maken twee bewoners de keuken schoon,' zegt Miriam blij. 'En met het samen schoonmaken leer je tenminste je flatgenoten kennen.'

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.